De debatten over slechte versus goede AI blijven rond razen. Is het inherent slecht om AI te gebruiken want energie, moraliteit, kosten, privacy etc… of is het een systeemtechnologie die niet meer weg gaat in zijn huidige vorm. Een nieuwe technologie waar we mee gaan leren leven, ondanks de negatieve kanten.
Ik blijf er steeds tussen bewegen als een Newtonpendel, niet exact weten wat de juiste weg is.
Wat ben ik dan blij met Cory Doctorow’s verjaardagspost. 6 Jaar Pluralistic. Ik volg het niet meer religieus, de posts zijn me af en toe té lang en te drukbevolkt met hyperlink-zijpaadjes. Maar Doctorow is al 25 jaar mijn second brain. Iemand naar wie ik kijk als ik ook niet precies de woorden weet te vinden over technologie en de impact op onze samenleving. Zijn kijk op AI is zoals ik het had willen zeggen.
Refusing to use a technology because the people who developed it were indefensible creeps is a self-owning dead-end. You know what’s better than refusing to use a technology because you hate its creators? Seizing that technology and making it your own.
De democratisering van technologie. Ik ben al jaren een fanboy van dat idee en schreef er eerder over. Het is moeilijk, ik vind het net zo lastig om uit de grip van BigTech te komen én gemak te vinden in dagelijks technologie gebruik. Met mijn open workshops Claude Code en mijn workshops AI Geletterdheid is mijn doel om de principes over te brengen. Niet de technieken. De technieken veranderen elke week. Maar het principe van AI gebruik, hoe je aan je eigen apps kunt werken en hoe je een AI model als kritisch assistent gebruikt, die zijn overdraagbaar. Of je nu nog een ChatGPT account hebt of straks een lokaal LLM model via het buurthuis aanroept.
Hoe dan ook, gefeliciteerd Cory, op naar nog veel meer jaren Pluralistic en onmogelijk lange linkthreads!
Het Pareidolie effect van OpenClaw
Moltbook (of OpenClaw, of hoe het morgen ook heet), Instaclaw (Instagram voor AI Agents) en nu ook Moltmatch (Tinder voor AI Agents). Achter alle agents die daar “zelfstandig” berichten sturen zitten grote LLM-modellen. Het trainingsmateriaal is het internet, waarbij een heel groot deel van de LLM’s is getraind op berichten van Reddit. Het zijn geen entiteiten. Het zijn machines die constant het best mogelijke volgende woord plaatsen en daarbij de illusie wekken dat ze denken en keuzes maken. Terwijl het een computer is die veel rekensommen moet uitvoeren.
We hebben last van Pareidolie, we zien gezichten in wolken, in bomen, huizen en straatmeubilair. We geven onze huisdieren menselijke eigenschappen en we spreken onze computer boos toe als die niet doet wat jij vindt dat die moet doen. Niets menselijks is ons vreemd.
Ik blijf maar denken dat het een setup is voor een enorm grote 1 april grap. Wel een beetje vroeg, dat geef ik toe. De groeiende hysterie is aandoenlijk. AI blijft computerwerk. Geen mensenwerk.
Hoe mijn weken zijn gevuld
Wat heb ik de afgelopen twee weken gedaan dat het hier zo stil is? Ik heb echt wel wat tijd gehad om korte posts te maken, maar het is niet gebeurd. Een schrijfpauze? Nee, ik schrijf nog elke ochtend trouw in mijn Morning Pages. Ik kom bijna tegen de 250 dagen. Elke dag beginnen met een kwartier van me af schrijven. Heerlijk om te doen.
De afgelopen twee weken heb ik hard gewerkt aan een presentatie en workshop voor de eerste betalende opdrachtgever van 2026. Een workshop die ik samen met hun Digital Privacy Officer doe, waar we een groot deel van de medewerkers laten kennis maken met Copilot in hun Microsoft 365 suite. En waarbij we in gaan op het AI beleid van het bedrijf. Wat zijn de afspraken die ze met elkaar maken vanuit veiligheid van data, gebruik van verschillende tools voor werkzaamheden en hoe ze de output van hun AI assistent het beste moeten interpreteren. We geven een aantal sessies in Nederland en België voor de medewerkers. DUs ik ben veel op pad en ik merk dat mijn focus dan veel meer ligt op het werk dan op hier schrijven. Ondanks de AI assistenten om me heen en al die slimme tools, ik kan mijn gedachten het beste op één taak houden. Da’s niet zo gek als mens. 
Ik merk het ook als ik met Claude Code en Cowork werk. Ik kan het prima aan het werk zetten om een deel van een project voor me te doen, zoals demomateriaal maken in Word en Excel of mijn brainstorm materiaal verwerken in een plan. Ik denk dat ik ondertussen door kan met andere taken, maar toch blijf ik dat tweede scherm in de gaten houden of alles wel goed gaat. Ik moet soms extra instructies geven, een akkoord geven aan Claude om een lokaal commando uit te voeren. Met als gevolg dat ik mijn eigen taak niet in volle focus kan doen.
We hadden een meetup van de Digitale Fitheid community, waar ik vertelde hoe ik Immich als lokaal fotoarchief gebruik. Van de eerste setup tot het doorlopen van de instellingen. Maar natuurlijk ook de mogelijkheden met gezichtsherkenning en lokaties van foto’s. Weer heel leuk om te doen en naderhand heb ik genoeg gesprekken met communityleden over de details.
Er begint wat tractie te komen op mijn workshops en lezingen. Er zijn genoeg branches en organisaties die echt voelen dat ze iets moeten doen rondom AI. Of minstens iets meer willen weten voor ze keuzes maken. Daar kan ik prima mee helpen. De belangrijkste feedback die ik steeds krijg is mijn nuchtere en menselijke benadering van AI. Het zijn zoemende serverkasten in een datacenter, het heeft geen menselijke eigenschappen. Dat zijn bewuste keuzes die de makers inbouwen in de interface van de programma’s, zodat je er gebruik van blijft maken. Want het voelt zo menselijk. En niets menselijks is mij vreemd, ik val er net zo hard voor. Claude is voor mij nu eenmaal “aardiger” dan ChatGPT. Copilot is een kwispelende labrador die je overal extra hard mee wilt helpen.
We werken met een groep slimme en leuke mensen aan de Pilot Informatie Autonomie, waarin we met verschillende overheidsorganisaties op zoek zijn naar manieren om verder los te breken van het idee dat alle kennis en informatie in documenten hoort. Met documenten bedoelen we dan specifiek Word documenten, die gemaakt zijn voor print en minder geschikt zijn om snel, effectief en vindbaar kennis te verspreiden in je organisatie. Het zijn altijd bijzondere en enerverende dagen, omdat we per sessiedag bekijken wie er zijn van welke organisaties en daar de dag op invullen. Improvisatie, flexibel denken en meebewegen dus.
Tussendoor zijn er veel telefoongesprekken met potentiële opdrachtgevers, mede-onderzoekers, communityleden, potentiële samenwerkingspartners.
Heb ik het té druk? Nee, dat is niet zo. Maar ik blijf wel vaker bewust van mijn laptop af als ik thuis ben en even niets hoef. Dan gaat de TV aan of pak ik een boek.
Maar ondertussen lanceerde ik nog Learn Claude Cowork. Nu nog een landingspagina maar daar komt snel meer informatie over een instapcursus om Claude Cowork te leren in je eigen tijd en tempo.
Ik probeerde het lokale GreenPT. Een lokale AI provider met een focus op groene, duurzame en privacyvriendelijke service. Ze houden kantoor in Utrecht en gebruiken Europese datacenters. Ze bieden een standaard chat interface en breiden stap voor stap de mogelijkheden uit. Ze gebruiken lokale modellen waarbij je met elke conversatie inzicht krijg in je CO2 en energieverbruik. Zeker de moeite waard om eens te proberen!
Komende maandag kun je me zien spreken op de Digitale Fitheid Meetup in Den Bosch, over mijn CreativeNotes project. Volgende week vrijdag geef ik de tweede Claude Code workshop, die inmiddels helemaal vol zit. Tussendoor geef ik nog een AI Geletterdheid workshop aan het onderwijzend personeel van een basisschool, assisteer ik met een AI en Video workshop en ga ik koffie drinken met een ex-collega over een idee voor de aankomende PKM Summit. Mooie dagen voor de boeg!
Aaron Swartz - Het Internet is nog altijd in crisis
Vandaag is de sterfdag van Aaron Swartz, The Internet’s Own Boy, waar ik bijna elk jaar aandacht aan geef. Zie 2025 | 2024 | 2023 | 2021 | 2019| 2018. Dat doe ik niet voor niks.
Aaron Swartz was een schrijver, programmeur, web-activist en politieke organisator. Hij was onder andere betrokken bij de ontwikkeling van het RSS-format, de ontwikkeling van de webschrijf-taal Markdown, mede-oprichter van Reddit en mede-oprichter van Creative Commons. Swartz kwam op 11 januari 2013 om het leven. Hij koos hier zelf voor. De exacte redenen zullen altijd onduidelijk blijven, al is zijn toenmalige vriendin er duidelijk over in een blogpost, Aaron was opgejaagd wild voor de Amerikaanse overheid door zijn activistische werk.
Elk jaar kijk ik op Aaron’s sterfdag “The Internet’s Own Boy” (Archive.org | Youtube), de documentaire over zijn leven. Om mezelf te blijven herinneren dat een open en vrij internet het waard is om voor op te blijven staan en voor te vechten. Vooral nu. Nog steeds.
En als je deze documentaire kijkt, neem dan direct Tegenlicht’s Error 404: Internet in Crisis mee.
Het World Wide Web, ooit symbool van hoop en vrijheid, is 35 jaar later uitgegroeid tot een web van commerciële belangen, afhankelijkheid en desinformatie. Een aantal grote techbedrijven bepaalt wat we zien en doen, terwijl democratie en autonomie onder druk staan. VPRO Tegenlicht onderzoekt hoe het zo ver heeft kunnen komen én hoe we het internet weer van iedereen kunnen maken.
Ik blijf goede hoop houden dat we als maatschappij een vuist willen en kunnen maken tegen de praktijken van BigTech. Door alle geopolitieke ontwikkelingen, de situatie tussen de Verenigde Staten en Groenland, ik denk dat het moment dichterbij is dan ooit om nog onafhankelijker te zijn van de grootmachten.
Aaron Swartz was een activist, sinds jonge leeftijd. Ik denk vaak aan hem, ik vraag me af welke rol hij zou hebben op het internet van nu, wat hij van de AI ontwikkelingen zou vinden. Zou hij de trainingsdata openbaar kunnen maken van de grote LLM’s zoals hij deed in 2011? Toen openbaarde hij 4 miljoen academische artikelen uit de online JSTOR bibliotheek. Naar eigen zeggen omdat academisch onderzoek door publiek geld wordt gefinancierd en dus openbaar moet zijn. Het is daarom moreel onjuist om dit achter de betaalmuur van JSTOR te zetten, volgens Swartz. Lees zijn Wikipedia pagina om over hem te leren. De jongen ademde en leefde het internet.
Hij is en blijft The Internet’s Own Boy.
Nu kunnen wij het verschil maken. Echt waar. Sluit je aan bij initiatieven als Bits of Freedom, verdiep je in digitale soevereiniteit, volg mensen als Bert Hubert, kom naar de Digitale Fitheid meetup waar we geregeld over deze onderwerpen praten. Komende vrijdag laat ik je zien hoe je je fotobibliotheek in eigen beheer kunt houden in plaats van te vertrouwen op Apple, Microsoft of Google.
Loskomen van BigTech is niet eenvoudig, digitaal activisme is lastig en kan complex zijn. Maar het is allemaal niet onmogelijk. Dat liet Aaron zien. Hij liet zijn stem horen en droeg bij aan een open internet met zijn initiatieven.
Markdown is een ramp. Wat is het alternatief?
Karl Voit is iemand die graag direct direct duidelijk is. Zijn lange blogpost Markdown Is a Disaster: Why and What to Do Instead vind ik heel erg de moeite waard omdat hij een gevoelig probleem met Markdown blootlegt, het is geen standaard syntax. Er zijn zoveel “smaken” Markdown en bv Obsidian is slechts één van de programma’s die een specifieke smaak van Markdown ondersteunt. En daar eigen smaken aan toevoegt zoals de notatie voor Bases. Is dat slecht? Niet als je altijd Obsidian blijft gebruiken.
Voit legt overduidelijk uit, hij is er niet op uit om je favoriete editor (Obsidian) weg te halen. Maar wel om duidelijk te maken dat voor een Lightweight Markup Language, Markdown niet de beste keuze is.
Wat dan wel?
Hij is een voorstander van Orgdown, een initiatief om de markup-syntax van Org-mode los te koppelen van de Emacs-implementatie. Het probleem dat Orgdown probeert op te lossen: als je zegt “ik gebruik Org-mode”, verwart dat twee dingen: de syntax (de manier waarop je tekst markeert) en de Emacs-software die ermee werkt.
Net als Markdown is Orgdown een plain text markup met minimale syntax. Veel van de werking is vergelijkbaar. Maar het grote verschil is dat Orgdown maar één manier kent om dingen te doen, terwijl Markdown meer varianten toestaat.
Ik vind Orgmode al langer een erg interessante markup taal, omdat het niet alleen documenten kan opmaken, maar een volledige suite van taakbeheer, agenda, outlining, organisatie van documenten en publicatie. Helaas is tot op heden Emacs de beste optie om Orgmode echt goed te gebruiken. En laat Emacs nou niet het meest gebruiksvriendelijke pakket zijn wat je even eenvoudig leert.
Ik heb het al eens eerder gezegd, Emacs is voor mij die oldtimer waar je in de weekenden wat aan klust in de garage. Ik heb het inmiddels al maanden niet meer aangeraakt maar het lonkt nog altijd.
Well that escalated quickly...
Meer dan 1000 likes/funnies/insightfuls, een groeiend aantal reposts, meer dan 100 comments en minstens zoveel nieuwe namen voor de strooiwagens van Rijkswaterstaat! Ik raakte een gevoelige snaar denk ik.
Ik plaatste een korte versie van mijn blogpost over de creatieve namen van strooiwagens op LinkedIn en dat ontplofte behoorlijk. Er blijven reacties en likes binnenstromen, na meer dan 36 uur dat de post online staat. Dat vind ik wel opvallend, ik begrijp van kenners in de materie dat dergelijke posts na 24 uur wel “uitdoven” en minder worden gepusht door het algoritme. Maar misschien helpt de actualiteit en de positieve toon om het wat langer in leven te houden. Inmiddels zijn mensen van het Rijkswaterstaat communicatieteam in de reacties aanwezig, andere gemeentes kijken mee en zelfs uit België wordt al getagd of het geen idee is voor hen.
Het is heerlijk dat dit zo uit de hand loopt. Ik hoop dat we over een tijdje inderdaad mooie namen hebben voor de strooiwagens, er staat genoeg creativiteit in de reacties!
En zo zie je maar, je kunt nog zo’n uitgekiende contentstrategie hebben, je AI-agent talloze teksten laten maken die volledig zijn geoptimaliseerd voor het LinkedIn publiek en de tijdstippen… een eenvoudige oproep, zelf geschreven tussen ontbijt en koffie, kan soms al wonderen doen.
Waar zijn onze creatieve strooiwagen-namen
Code oranje in Nederland, want het is glad op de weg. Gelukkig zijn er genoeg strooiwagens om de meeste wegen begaanbaar te houden. Naast de snelwegen en autowegen zie ik ze zelfs bij ons door de straat rijden om te strooien.
Natuurlijk is er data van de strooiwagens, waar ze strooien, wat de temperatuur is van het wegdek en hoeveel miljoen kilo zout er al doorheen is gesmeten. In de tussentijd van screenshot en dit schrijven (plm 10 minuten) is er al 70 ton bij gestrooid. Ongelooflijke hoeveelheden dus. Op Rijkswaterstaatstrooit.nl kun je de strooiwagens gedurende de dag en nacht zien rijden in fraaie animaties.
RWS heeft nog altijd de kans om onze strooiwagens net zulke opvallende namen te geven als de Schotten. Het is toch fantastisch als Sled Zeppelin of Taylor Drift door je straat rijdt! Of als je Clearopathra tegenkomt, gevolgd door Snowasis. Je kunt ze volgen op de Schotse strooikaart.
Kom op Rijkswaterstaat, doe ons zo’n naamgeef-wedstrijd en geef ons onze Dick Sneeuwschuif, Strooier McStrooiface, de Strooiwafel, Dooi Maar, Paul de Sneeuw en Max Verstrooien.
Winter Garden, de popup nieuwsbrief over AI.
Ik heb al vaker over Robin Sloan geschreven. Hij is van mijn favoriete fictie-schrijvers omdat hij technologie en creativiteit op een beeldende manier combineert. Niet alleen in zijn boeken zoals Mr. Penumbra’s 24 hour bookstore, Sourdough en zijn laatste roman Moonbound. Ik koop trouw zijn posters, vermomd als zines. Sloan is continu zelf bezig met technologie. Al in 2016 experimenteerde hij met een eigen ontwikkeld taalmodel.
Vanwege het jubileum van dit model start hij een pop-up nieuwsbrief. Een gratis nieuwsbrief die slechts zes edities zal bestaan en dan verdwijnt. Het onderwerp is AI, vanuit het perspectief van een schrijver en programmeur die sinds 2016 met deze technologieën werkt. De titel is Winter Garden, de eerste editie is er en ik ben er dol op. Hij legt in de eerste editie uit waarom we nu al te maken hebben met AGI, Artificial General Intelligence. Vooral als je terugblikt op de afgelopen jaren en de evolutie van de grote modellen.
It’s important to emphasize that the capability of these big models was a genuine surprise, even to their custodians. Once understood, the opportunity was quickly grasped … but the magnitude of that initial whoa ?! is still ringing the bell of this century.
Maar hij stelt tegelijk de belangrijkste vraag… Wat nu?
Abonneert allen!
De verplichte sneeuw-in-het-park foto's
De eerste dag van het jaar dat het goed sneeuwt, dus natuurlijk post je dan foto’s van de sneeuw in je omgeving. Tientallen sneeuwpoppen in het Wilhelminapark te Utrecht. Ik heb me weerhouden om een foto van een besneeuwde fiets te maken.
Mijn reactie op het reactiesysteem
Het eerste nieuwe project voor 2026 heb ik zojuist gekozen.
Ik ben helemaal klaar met die gehoste versie van Cusdis . Ik had in november een nieuwe self-hosted versie klaar staan. Maar die bleek alleen voor mij te werken. Ik vermoed dat dat weer een probleem is met domeinen die elkaar wel of niet mogen zien. Zo’n onderwerp dat ik nooit goed begrijp…
Maar als ik nu zie dat jullie de moeite nemen om reacties te sturen en het duurt een paar dagen voor ik er aan denk om weer eens te kijken bij Cusdis of er iets nieuws is. Het is zo frustrerend. Want de ingebouwde notificatie via email of webhook werkt gewoon niet. En na het goedkeuren van één reactie ben ik door mijn limiet van 100 goed te keuren reacties voor januari.
Het is maar goed dat ik er zo kalm over blijf. 😬
Anyway, ik ga weer aan de knutsel om te zien of ik het nu wél aan de praat krijg! En tot die tijd, sorry als ik je reactie niet kan goedkeuren. Computer says no.
Ik vind het een prima begin van het jaar. Ik had mijn verzamelpost met terugblikken als draft staan maar nog niet gepubliceerd. Iets met in slaap vallen op de bank en vergeten… Maar het antidateren van posts gaat dus niet zo lekker hier bij Micro.blog. Dus het kan zijn dat je de terugblik twee keer ziet. Of alleen op 2 januari in plaats van 1 januari. Nou ja. Het blijft mensenwerk he, dat bloggen. Joan Westenberg doet haar duit in het zakje om bloggen weer belangrijker te maken. Ik ben het met haar eens. Natuurlijk.
Terugblikoverzichtverzamelpost
1 Januari is zo’n dag die in de Meeuwsen Mansion niet echt bestaat. We houden al jaren de dag vrij van verplichtingen. De enige “grappige traditie” (aldus dochter) is op TV de wedstrijd schansspringen kijken in Garmisch-Partenkirchen. Maar verder doen we niets.
Een mooi moment om rustig wat door mijn RSS-feeds te bladeren en de jaarterugblikken van anderen te lezen. Ik doe er zelf niet meer aan. Niet publiek in elk geval. Privé heb ik mijn 100 dingen die 2025 maakten, maar hier blik ik niet zo terug op die manier. Ik geef het podium graag aan anderen! Dus bij deze een selectie in willekeurige volgorde uit mijn feedreader:
- Jeremy Keith over waar hij zoal muziek speelde
- De leeslijst van Manuel Moreale
- De vibe-gecategoriseerde leeslijst van Tracy Durnell
- Ben Werdmuller’s persoonlijke terugblik en wensen voor het nieuwe jaar
- Wouter Groeneveld heeft zijn traditionele terugblik in videogames met heerlijke statistieken
- Juha-Matti Santala reflecteert uitgebreid en eerlijk op zijn doelen van 2025
- De jaarlijkse wordcloud van Ruben Schade met zijn blogposts
- Max Roeleveld over de bloggerij, toetsenborderij en wat er privé en zakelijk gebeurde
- 1500 boeken gelezen in de afgelopen 30 jaar. Jamie Todd Rubin zet ze op een rij
- Sebastiaan Andeweg kiest 6 random thema’s om zijn jaar mee te beschrijven
- Doug Belshaw kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn jaar
- Kev Quirk had een shitty year.
Heb jij een terugblik op 2025 die ik heb gemist? Laat me weten!
Jarige albums in 2026
Over een paar uur is het 2026. Wij vertrekken zo naar vrienden voor een hapje, drankje en nieuwsjaarswens. In de tussentijd luister ik de top 10 van de Tijdloze 100 op Studio Brussel. Absolute aanrader boven de Top 2000! In 2026 is de dertigste verjaardag van een aantal albums waar ik mee opgroeide. Net als in 2024 zet ik ze op een rij. Niet in de minste plaats zodat ik een mooie playlist kan maken op mijn eigen streamingserver!
- Pearl Jam - No Code
- Soundgarden - Down on the Upside
- Rage Against the Machine - Evil Empire
- I Mother Earth - Scenery And Fish
- Sublime - Sublime
- The Smashing Pumpkins - 1979
- Metallica - Load
- Eels - Beautiful Freak
- Skunk Anansie - Stoosh
- Punk-O-Rama - Vol. 2
- Fun Lovin’ Criminals - Come Find Yourself
- A Tribe Called Quest - Beats, Rhymes And Life
- Sepultura - Roots
- Tool - Ænima
- Weezer - Pinkerton
- Screaming Trees - Dust
Een fijne jaarwisseling en veel liefde, rust en wijsheid in het nieuwe jaar. Ben lief voor elkaar.
Muziek zonder grote streaming platformen
Dankzij de tips op mijn post over de streaming mediaserver, ben ik weer een paar stappen verder! Ik zag Navidrome langskomen in de reacties. Niet veel later kwam het toevallig langs in mijn feedreader. Dat is het lot! Daar moet je dan iets mee!
Denk ik dan.
Op mijn eigen server draai ik de software van Coolify, waarmee ik heel snel allerlei apps en diensten kan opstarten. Long story short, 10 minuten later had ik Navidrome werkend, weer 10 minuten later een koppeling met de Storage server waar alle muziek op staat en 30 minuten later was alles geïndexeerd.
Ineens was mijn complete muziekbibliotheek weer beschikbaar. Streaming. Op mijn laptop, op mijn telefoon. Niet alleen de muziek die ik van mijn eigen CD’s had gedigitaliseerd, maar ook alle muziek die ik door de jaren had gedownload, getorrent, op Bandcamp kocht of die me via-via werd toegeschoven. Volledige discografieën van bands, met alle singles, albums, compilaties en rarities. Teveel om ooit allemaal te horen.
Maar ja, dat zijn die streamingdiensten ook, teveel om ooit allemaal te horen. Nu is het een verzameling waar ik al meteen bewuster in zoek en naar luister. Een verzameling die ik op orde wil krijgen. Wat een monsterklus is, met alle bootlegs en vage demo’s die er tussen zwerven. Maar met de hulp van het open source Media Library Management systeem van Beets, wat scripts en durf moet ik een eind komen denk ik. Gekoppeld aan Musicbrainz voor álle informatie over de songs en aan Last.fm om na een jaar een veel betere Wrapped te krijgen dan welke muziekdienst kan bieden.
Voornamelijk met oudere muziek, maar ik heb goede hoop dat ik met deze setup weer bewuster naar nieuwere bands en albums zoek. Liever op onafhankelijke platforms als Bandcamp of eigen sites.
Mooi om zo het jaar uit te gaan toch!
Doorzoek je Claude Code gesprekken
Dit is precies wat ik bedoel met digitale democratisering, of perfecte software voor een publiek van één volgens Gaurav Ramesh (dank Erwin!)
Simon Willison lost een probleem voor zichzelf op, hoe kan ik beter door de transcripts van Claude Code zoeken en navigeren, en deelt dat met de rest van het internet. Hij heeft net als ik het probleem dat je zoveel doet in Claude en Claude Code, dat zoeken ín de chatsessies belangrijk is. Om te achterhalen wat je precies had gedaan, welke opdracht waar is gegeven of waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt.
Zijn Claude Code Transcripts tool is een elegante oplossing, je kiest een chatsessie uit je geschiedenis en je krijgt direct een HTML pagina met de volledige tekst, inclusief de denk-stappen van het model. In de README file van de tool geeft Willison nog meer commando’s en output opties.
De reden om deze tool te maken vind ik minstens zo opmerkelijk:
These days I’m writing significantly more code via Claude Code than by typing text into a text editor myself. I’m actually getting more coding work done on my phone than on my laptop, thanks to the Claude Code interface in Anthropic’s Claude iPhone app. Being able to have an idea on a walk and turn that into working, tested and documented code from a couple of prompts on my phone is a truly science fiction way of working. I’m enjoying it a lot.
En het werkt best aardig! Zie hier een transcript van een sessie waar ik nu mee bezig ben, om een nieuwe bookmark/like extensie te maken die werkt zoals ik het liefste heb.
Mooi spul! Claude Code Transcripts
Mijn eigen streaming muziekserver
Update: Inmiddels staat de streamingserver op Navidrome.
Ik heb geen idee waarom ik dit zo lang heb laten liggen. Begin 2025 verplaatste ik 300+ GB aan muziek van een NAS die (beyond-)end-of-life was naar een digitale opslagserver. Een soort Shurgard voor je digitale archief. Wel zo handig. Samen met wat video’s, de digitale administratie, oude projecten. Alles staat op een server die echt dienst doet als opslag.
Een paar dagen geleden kreeg ik ineens op mijn heupen. We hebben dit jaar al afscheid genomen van Spotify en gebruiken nu Apple Music. Maar toch…
Ik dacht: ik heb zoveel muziek in eigen bezit. Waarom gebruik ik dat niet? Waarom kan ik dat niet streamen?
Nou, dat is eigenlijk best wel snel geregeld. Met een Plex Media Server en gewoon wat geduld om alles te indexeren, heb je met een middagje wel je eigen streamingserver draaien. Nu nog op mijn eigen laptop, waar ik de externe opslag als virtuele schijf heb toegevoegd. Maar ik denk dat er wel een meer solide oplossing komt. Het probleem is alleen dat Plex al een tijdje de servers van Hetzner blokkeert vanwege vermeende illegale streamingpraktijken van films.
Dus ik moet eigenlijk nog een andere meer duurzame oplossing vinden. Maar vooralsnog bevalt dit me prima. Ik kom hier allerlei nummers tegen die ik al jaren niet meer had gehoord. Ik laat gewoon random van alles uit mijn bibliotheek afspelen, dus het vliegt van de Wu-Tang Clan naar de Stone Roses, naar Zeke, naar Pearl Jam, naar Johnny Cash en het is heerlijk.
Tips voor goede streamingsoftware en setup in eigen beheer zijn meer dan welkom!
Paper Trails eindejaarsoverzicht
Het laatste overzicht van 2025 met code en logboeken!
Het is inmiddels zo’n 6 weken geleden dat ik de laatste update schreef over CreativeNotes. Wow. Heb je me gemist? Benieuwd waar ik sta met het schrijftraject? In deze eindejaarseditie praat ik je bij en deel ik de plannen voor 2026.
Een fijne jaarwisseling!🎆
Lees je dit voor het eerst, welkom! Mijn naam is Frank Meeuwsen en ik ben in mei 2025 gestart met een onderzoek/project/boekidee rondom het vraagstuk “Hoe gebruiken creatieve professionals een papieren notitieboek als startpunt voor hun creatieve werk, en welke patronen zijn daar te ontdekken die voor andere kenniswerkers interessant en inspirerend zijn?” Je kunt hier alle details lezen. Hier praat ik je bij over de voortgang en wat er aan komt.
Radiostilte. Dat was het wel sinds half november. Ik deed dat niet bewust, het gebeurde nu eenmaal. Als ik terugkijk, het was inderdaad vanaf half november dat een aantal andere projecten meer aandacht vroegen. Zo ben ik betrokken bij de Pilot Informatie Autonomie, waar we samen met een aantal overheidsorganisaties onderzoeken hoe we de dagelijkse informatiebehoefte van overheidsmedewerkers verbeteren door niet standaard gebruik te maken van grote logge systemen als Sharepoint en het document-formaat van Word. Hoe kan informatie die gedurende een werkdag ontstaat beter worden vastgelegd, geordend en teruggevonden?
We doen dat met pragmatische experimenten, gesprekken met medewerkers en eigen onderzoek naar de mogelijkheden van Markdown als kernformaat voor informatiemanagement. Martijn Aslander is de aanstichter van dit mooie project. Hij geeft op zijn blog meer context over het hoe en waarom van informatie autonomie.
Ik mag dan weinig hebben geschreven voor CreativeNotes, voor een ander boek trokken we een sprint. “We” zijn Martijn Aslander en ik. In een korte tijd schreven we het eerste manuscript voor “Verder met Obsidian”, de opvolger van Martijn’s “Starten met Obsidian”. Voor dit schrijfproject interviewde ik kenniswerkers over hun gebruik van Obsidian, wat het betekent voor hun kennismanagement en om slimme tips te krijgen.
Ik schreef een aantal hoofdstukken en deze vervolgens met Martijn en AI-tool Claude gereviewed en afgerond. Het manuscript ligt nu bij de uitgever. Als alles volgens planning loopt ligt dit boek eind januari al in de winkel!
Hoe moet je dit dan zien in het licht van CreativeNotes, dat veel meer de focus legt op papier? Voor mij zijn het twee losse projecten, waar de overlap zit in mijn interesse in het onderliggende thema: hoe gebruik je technologie om je eigen creativiteit en ideeën vorm te geven?
In januari schrijf ik weer verder aan CreativeNotes. Ik heb een boekvoorstel geschreven en besproken met uitgevers. Het enthousiasme voor het onderwerp is onverminderd en ik vertrouw dat in 2026 dit boek het levenslicht zal zien. Wanneer precies, dat weet ik nog niet. Ik heb nogal specifieke ideeën over de vormgeving en fotografie. Daar wil ik echt de juiste uitgever bij vinden.
Op 26 januari geef ik een korte presentatie over CreativeNotes tijdens de Digitale Fitheid Meetup in Den Bosch. De toegang is gratis, maar je moet je wel aanmelden. Heb je nog geen account bij Digitale Fitheid, dan doe je dat hier.
Daarnaast geef ik op 30 januari een gratis workshop Claude Code. Waarom? Kennis moet je delen! Daarom!
De laatste maanden nam mijn gebruik van Claude explosief toe. Niet om te vragen wat de hoofdstad van Frankrijk is of een recept voor pannenkoeken te geven, maar als sparringpartner voor creatieve ideeën én om code te schrijven die de ideeën werkelijkheid maakt.
Ik ben geen programmeur, maar kan redelijk code lezen om te zien wat er gebeurt. Samen met Claude Code maak ik onder andere mijn eigen nieuwsvoorziening die elke ochtend in de mailbox ligt, in een samenvatting en stijl die ik prettig vind, ik haalde mijn Day One data lokaal en nam afscheid van de journalling-app, maakte een app voor de Pilot Informatie Autonomie om met stellingen de deelnemers wat los te maken aan het begin van de dag. Maar vooral leer ik hoe je samenwerkt met AI.
Want is AI zaligmakend? Verre van. Het maakt fouten, doet iets op dag 1 om dat op dag 2 weer terug te draaien, kijkt zo nu en dan voorbij de duidelijke signalen en denkt te moeilijk na.
En dat is prima. Ik leer gaandeweg deze nieuwe manier van werken, pas toe wat ik online tegenkom of van anderen hoor en zie. En vertel het weer verder bij de open workshop Claude Code, zoals een paar weken terug bij Wonders of Work in Utrecht. Die workshop werd zó goed ontvangen dat ik hem vrijdag 30 januari herhaal. Gratis toegang, wel aanmelden met een Digitale Fitheid account.
Al die workshops, lezingen, schrijven met AI, het zette me aan het denken. Had ik dat allemaal al niet eens eerder meegemaakt? Nou. Ja, dus. Met mijn bibliotheek aan notities in Obsidian, onderzoek met Gemini en ingesproken tekst via Wispr Flow publiceerde ik het artikel “Hoe AI-tools de derde golf van digitale democratisering inluiden” met een persoonlijke terugblik op drie decennia digitaal eigenaarschap, self-publishing en democratisering van de instrumenten.
Als iemand mij eens een crashcourse kan geven hoe ik met zulke artikelen infographics kan genereren met AI, graag! Ik krijg tot nu toe alleen slecht vormgegeven krabbels met verkeerde teksten.
Van Annedien Hoen kreeg ik dit fantastische boek in bruikleen, Het logboek van de ontdekkingsreiziger. Machtig mooi vormgegeven, prachtige foto’s en scans van kaarten en logboeken. Samengesteld uit materiaal van de zeventig grootste ontdekkingsreizigers aller tijden. Charles Darwin, James Cook, Thor Heyerdahl, Amelia Edwards, Abel Tasman, ze komen allemaal langs. Slechts 12 vrouwen, want ja, andere tijden. Helaas. Maar de avonturiers hielden allen een logboek bij. Voor aantekeningen, kleine schetsen, of volwaardige schilderijen. Alle ontdekkingsreizigers hebben iets gemeen: de allesoverheersende obsessie om de wereld te verkennen. Dit boek is echt een schatkist aan ideeën, verhalen, vormgeving en motivatie voor CreativeNotes.
De aantekeningen, de schetsen, de kaarten en waarnemingen die de ontdekkingsreizigers op papier zetten, dat zijn de echte sterren van dit boek.
Ondanks alle technologische vooruitgang die regulier veldwerk zoals dat van mij aan de rand van de wereld nu mogelijk maakt, is soms het enige wat je nodig hebt helder weer, een notitieboek en een scherp potlood.
– David Ainley
Dit was de laatste editie van 2025. Ik meld mij weer begin 2026! Eerdere berichten lees je hier op de site.
Computerbugs waarvan je niet wist dat ze bestonden terwijl ze zó bijzonder zijn! “Janet Jackson had the power to crash laptop computers”
Hoera voor Dead Week/Romjul
1 Januari is al jaren een niet-bestaande dag in ons huis. Er gebeurt weinig bijzonders, we slapen uit en laten de dag zo’n beetje aan ons voorbij gaan. De dag is in twee delen te splitsen:
- Wachten tot het traditionele schansspringen begint in Garmisch-Partenkirchen,
- Vervolgens de rest van de middag en avond afvragen waarom we elk jaar het schansspringen in Garmisch-Partenkirchen kijken.
Maar ik ontdekte vanavond dat op 1 januari een bijzondere week afsluit. Dead Week. Ik had er ook nog nooit van gehoord, maar vanaf heden is het de officiële benaming voor de periode tussen Tweede Kerstdag en 1 januari. Dankzij een artikel van Helena Fitzgerald, die er smakelijk over schreef in The Atlantic. Hoe ze uitkijkt naar deze periode. Want alles wat gedaan moest, is gedaan. En alles wat nog moet, dat komt. Ze schrijft:
Nothing is ever as quiet as it is during those few days, cities emptied out and small towns sleepier than usual, people drifting around not interested in accomplishing anything. There is a collective sense that, for these few days, we are not going to do any more than we must.
Al vind ik haar extra etymologische uitleg voor het Noorse woord Romjul minstens zo aantrekkelijk!
Ik herkende het vanochtend, toen ik met Tess naar de stad fietste. Het was opvallend rustiger voor een zaterdagochtend dan we normaal hebben in Utrecht.
De puzzelstukjes vielen samen toen ik mijn jaarlijst aanvulde met de laatste herinneringen. Dankzij Austin Kleon begon ik in januari van dit jaar met de lijst “100 dingen die 2025 maakten”. Om elke paar weken aan te vullen met toen-recente herinneringen. Van sneeuw in januari, Tess die afstudeert van VWO en in Nijmegen een nieuwe studie start, Finn die meer zelfstandig wordt op zijn nieuwe middelbare school, Helie die een nieuwe baan vindt en natuurlijk de onverwachte veranderingen in mijn eigen leven. Maar dat eigen leven is nooit zonder die andere drie. Ze staan in een mooie lijstje en het is heerlijk om terug te lezen.
Zo kwam ik ook weer op Austin’s lijst, zijn Substack en zijn laatste nieuwsbrief. Met de link naar Dead Week. Cirkel compleet.
Mijn 100 dingen voor 2025 is af. Ik deel het hier niet, zoals Kleon wel jaarlijks doet. Ik mag dan wel 25 jaar bloggen, veel zaken blijven ongepubliceerd. Maar geloof me, het was een mooi, spannend, dierbaar, verwonderend, creatief, leerzaam jaar.
Tijd voor onze Dead Week/Romjul!
Zou het niet heel grappig zijn als die haardvuur video’s op Youtube en Netflix een twist hebben? Dat halverwege de video het vuur ineens hard begint te fikken en een brandblusser in beeld komt. Geschreeuw op de achtergrond, paniek, alles.