Het web is fantastisch
Klik hier: The Web is Fantastic
De gemiddelde lezer van deze blog zal het eens zijn met alles wat Robb schrijft.
The real web is built on links. Hyper ones, in fact. Links you can share on your website. Links you can send to your mates.
Of eigenlijk schreef, want zijn post is uit 2023. Maar dat maakt niet uit! Het hoeft niet allemaal the latest and greatest te zijn. Op je eigen blog kun je teruggrijpen naar het verleden, of je juist verliezen in de toekomst. Het is jouw plek, jouw keuze wat je er doet.
Robb legt ook weer het principe van de /now-pagina uit. Toevallig kreeg ik pas geleden een mail van een trouwe lezer die zich al afvroeg wat er nu speelde bij me. Want ja, die /now-pagina bij mij is ernstig verwaarloosd. Shame on me! Ga ik oplossen!
Get a blog, a website, a Mastodon account, something you control, and share links to cool things you find.
Want the internet is amazing!
Ken ik iemand die het boek “Hypertext 3.0” van George P. Landow in bezit heeft? Ik zou het graag eens lenen om meer te leren over dit belangrijke communicatieconcept voor de 20e en 21e eeuw. Ik heb inmiddels versie 2.0 wel bij de bibliotheek aangevraagd.
De kracht van sterke copy. Je leest het en je snapt het.
De bibliotheek als vrijhaven voor meningen. Elke mening. Waar je het mee eens bent. En oneens. Elke mening is er één. In een gezonde democratie moeten die naast elkaar kunnen bestaan. Zoals Voltaire al zei:
Ik verafschuw wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen.
In de Meeuwsen Mansion rommelt het gezondheidstechnisch al sinds maandag. Eerst was mijn lief grieperig en ligt er zielig bij. Vervolgens krijgt dochterlief een ontsteking bij haar oog. En tenslotte velde de griep mij afgelopen donderdag. Puberzoon blijft nog buiten schot. Niet dat hij dan voor ons zorgt 😀. Dat bewaart hij voor zijn Pokemons en Roblox game karakters. Maar met drie zieken in huis is het wel aanpakken om de boel te laten draaien. Ik word vandaag wel weer redelijk normaal wakker. Dus ik hoop dat het een mini-griepje van korte duur was.
Vanavond keek ik de eerste aflevering van de veelbesproken Netflix miniserie Adolescence. Een fictief maar realistisch drama over een dertienjarige jongen die radicaliseert. Door online subculturen en algoritmische beïnvloeding. Maar zover ben ik nog niet na aflevering 1.
De eerste 20 minuten van de serie komen al knetterhard binnen bij me, als de hoofdpersoon van zijn bed wordt gelicht en meegenomen naar de politiecel. Huilend, in paniek. Net als de ouders en zijn oudere zus. Ondertussen ligt mijn dertienjarige zoon boven rustig te slapen. Een jongen die ook online leeft. In games, Youtube en videobellend met vrienden van school. De blogserie van Marco Derksen over Adolescence geeft al de nodige achtergrond en commentaar. Maar ik kijk eerst de serie verder. Met een knoop in mijn maag.
Een mooie stap van Micro.blog, waar ik dit blog host: Micro.blog adding European servers
There is a lot of uncertainty in the United States right now, but Micro.blog is built for the world wide web
Ik ga dat vanavond eens rustig instellen.
Update: Dit was in nog geen minuut geregeld. Vinkje bij de instellingen van dit blog, DNS aanpassen en klaar. Lekker hoor!
Vooralsnog alleen op LinkedIn te lezen, dus mogelijk moet je inloggen of iets soortgelijks. Bezoeker én spreker Marieke van Vliet kijkt vanuit haar visie terug op de PKM Summit 2025. Visueel denken, samenwerken en de combinatie PKM en AI.
kennismanagement is niet alleen een systeem, het is een manier van denken
Hoe PKM ons denken vormt – reflecties van de PKM Summit 2025
De komende dagen zal mijn feedreader langzaam vullen met terugblikken op de PKM Summit, zoals de notities van Wouter. Ik ben benieuwd naar de verschillende inzichten en ervaringen van iedereen.
PKM Summit 2025 - Nieuwsgierigheid verbindt
In de 14e eeuw was de Medici familie van enorme invloed op de cultuur. Niet alleen financierden ze beroemde schilders, beeldhouwers, wetenschappers en architecten. Ze brachten deze slimme breinen ook bij elkaar. Hierdoor ontstond wat we nu noemen “Het Medici effect”, het effect dat echte innovatie ontstaat als je verschillende disciplines en werkvelden bij elkaar brengt.
De Medici hebben niet bewust de Renaissance ontwikkeld, maar ze hebben er enorm aan bijgedragen. Zonder hun financiële invloed en het netwerkeffect was dit cruciale tijdperk in onze wereldgeschiedenis er niet geweest.
Connecting the dots
Deze uitspraak is beroemd gemaakt door Steve Jobs in zijn Stanford Speech, waar hij uitlegt hoe ogenschijnlijk ongerelateerde momenten in het verleden hem op het pad hebben gebracht van de Mac, Apple en alles wat er na kwam. De kern van zijn boodschap was dat je eigen nieuwsgierigheid en het omarmen van onzekerheid je ver kan brengen.
Nick Milo zette deze uitspraak in een ander licht. Tijdens de PKM Summit in Utrecht vertelt hij over de Ideaverse. Een verdomd slim woordje om te vangen wat hij, ik en vele anderen al tijden doen: Een persoonlijk internet maken, waar je je verzamelde ideeën vangt, verbind en publiceert. Zorg dat je een digitaal thuishonk hebt, waar je in alle rust en veiligheid deze ideeën kunt verbinden en verder kunt ontwikkelen.
(Bron: Darwin Online)
Milo vertelt over Charles Darwin. Darwin had tijdens zijn reizen naar de Galapagos eilanden stapels notities verzameld over zijn observaties. In losbladige notitieboeken tekent en schrijft hij wat hij ziet en wat hem opvalt in deze vreemde gebieden met voor hem nieuwe planten en dieren. Dit zijn de eerste losse punten die uiteindelijk leiden tot zijn evolutie theorie. Maar hij zag de verbindingen nog niet tussen de losse notities. Pas na zijn ontmoeting met ornitholoog John Gould leerde hij meer over de verschillende vogels die hij beschreef. Vanaf dat moment ontstaat zijn theorie hoe planten en dieren evolueren. Het is een fascinerend voorbeeld hoe experts op verschillende gebieden samen tot nieuwe inzichten komen.
Een kleine zijsprong, Darwin had papieren notitieboeken. Logisch, want computers waren er nog niet in de vroege 19e eeuw. Echter, Darwin was wél in contact met Charles Babbage, de “eerste computerpionier” vanwege zijn baanbrekende ontwerpen voor mechanische rekenmachines, die de voorlopers waren van de moderne computer. Stel je toch eens voor als die twee verder hadden samengewerkt.
Terug naar de PKM Summit. Darwin’s verhaal is een voorbeeld van het Medici Effect, een diversiteit aan werkgebieden en expertise zorgt voor innovatie. Als je jezelf openstelt voor andere denkbeelden, nieuwsgierig bent naar nieuwe invalshoeken, dan kan er een boel gebeuren. Dat is wat ik uit de sessies van Marieke van Vliet en Bianca Pareira haal. Marieke betoogt dat we kritischer moeten zijn in ons denkproces. Sowieso mogen we wel wat minder speedruns doen met AI-zoekmachines om maar snel tot een antwoord te komen. Het is beter om juist wat frictie in je denkproces te hebben, om zo tot betere antwoorden te komen. Bianca geeft ons de les om meer na te denken over je eigen mindset waaróm je kennis verzameld in een eigen systeem, dan met wát (tools) en hóe (methode) je dat doet. Zoek je helderheid in je denken, doe je onderzoek, of zoek je een intellectuele opbouw voor je eigen argumenten? Als je dat duidelijk hebt, dan kun je naar instrumenten en werkwijzen kijken.
Nick, Marieke en Bianca brachten voor mij de punten bij elkaar over mijn eigen PKM. Mijn Frankopedia, mijn persoonlijke internet, begint steeds meer vorm te krijgen en ik kan er steeds beter kleine diamantjes in vinden. Notities van jaren geleden verbinden als vanzelf aan iets wat me vandaag opvalt. Ik ben er van overtuigd dat AI systemen (lokaal, privacy-first, gepersonaliseerd) ons kunnen helpen om uit de informatiepunten in onze machines, van laptop tot mobiel, van losse notities tot journaling apps, nieuwe verbindingen te leggen. Verbindingen die wij met onze beperkte cognitieve denkkracht simpelweg niet kunnen leggen. Wij kunnen de verbindingen wel valideren, verbeteren en versterken. Wij zijn nog altijd de human in the loop en wij blijven onze nieuwsgierigheid voeden met kennis.
Tijdens de afsluitende borrel stond ik even te praten met organisator en dagvoorzitter Lykle de Vries. Ik vroeg hem hoe hij de dag heeft ervaren. Zijn antwoord, en ik parafraseer: “Er is zoveel shit in de wereld op dit moment, waar ik geen invloed op heb. Wat te groot is voor ons allemaal. Door deze PKM Summit te organiseren, zorgen we er voor dat we nieuwsgierige mensen bij elkaar brengen. Mensen die open staan voor elkaars mening en ideeën. Misschien is dat een kleine stap naar iets beters.”
Bij de PKM Summit en in de Digitale Fitheid community vieren we de nieuwsgierigheid, verbinden we met elkaar om kennis te delen en vieren we de mogelijkheden die we nu hebben om nieuwe ontdekkingen te doen.
Het Medici Effect in het klein. Maar het groeit.
Elke ochtend (nou ja, bijna elke ochtend) kijk ik in Day One wat ik schreef in de voorgaande jaren op deze dag. Het brengt goede herinneringen terug, of verrassingen dat iets al weer x jaar geleden gebeurde. Elke avond (nou ja, bijna elke avond) schrijf ik een korte terugblik op de dag. Met een opmerking hoe ik me voelde deze dag. Soms moet ik een paar dagen inhalen, maar ik doe dit nu zo’n 5 jaar onafgebroken.
Vandaag 5 jaar geleden voelde ik me goed, maar er was wel een zorg voor iets dat op handen was…
Tag je teksten met AI
Een fijne zondagochtend rabbit-hole. Martijn Aslander bracht me op het spoor van Jorge Arango en zijn boek Duly Noted. Daar begin ik binnenkort aan, maar ik was nu vooral geïntrigeerd door zijn gebruik van AI om posts van zijn eigen blogs beter te taggen. Jorge heeft een uitgebreide handleiding gepost. Niet voor de absolute beginner en je moet niet bang zijn om zelf wat te sleutelen en te klooien. Maar je kent me…
Een deel van mijn oudere posts uit 2023 liggen nu op de testbank, waar ik een AI model de posts laat lezen en voorstellen doet voor nieuwe tags. Die tags komen uit een vooraf opgestelde lijst. De volgende stap is dan het controleren van de lijst, zien of het model toch zelf tags verzint en bepalen hoeveel ik handmatig nog moet aanpassen. Ik kan zo met terugwerkende kracht mijn blogposts beter vindbaar maken én beter aan elkaar gelinkt. Dit kun je met je blog doen, maar omdat het hier om lokale tekstbestanden gaat, zou ik dit ook prima met mijn PKM systeem kunnen doen. De belangrijkste voorwaarde is dan wel dat ik een lokaal model gebruik, zodat mijn notities niet in een databank bij een grote AI provider staan. En laat dat nou prima mogelijk zijn met de huidige hardware die ik heb, of met hyperlokale servers waar je zelf meer controle over hebt dan de grote modellen die claimen als Zwitsers zakmes voor alles een oplossing te zijn.
Nextcloud is nog geen knetterend succes
Naar aanleiding van een blogpost van Jan Wildeboer over Nextcloud besloot ik om een voorgeïnstalleerde server aan te schaffen voor een maand. Met Nextcloud kan ik audio, foto’s, bestanden nog meer in eigen beheer houden. Na mijn Linux laptop is dit een project dat ik al een tijdje op mijn lijst had staan. En nu wilde ik er eens aan proeven.
Mijn eerste indruk van Nextcloud is eerlijk gezegd nogal underwhelming. Na de eerste inlog had ik niet echt een idee wat te doen en waar heen te gaan. Een leeg scherm met een dashboard en dat is het. Na wat rondklikken ontdek ik een appstore met Nextcloud-apps, dus ik ben begonnen met wat office-apps zoals email, kalender en contacten. Vooral om het stappenplan van Jan’s contactenlijst te volgen. Toch werkte zijn manier niet voor mij. Contacten worden niet automatisch gesynchroniseerd van iCloud naar Nextcloud. Een import van het archief werkt wel natuurlijk. Email en RSS zijn twee andere belangrijke apps voor me. Maar de standaard RSS app is té beperkt voor me. Ook de interface heeft nogal wat haperingen. Zo zijn de feedtitels niet leesbaar en het is allemaal nét niet snappy om er direct een goed gevoel bij te hebben als gebruiker. Wat me bij de mailclient brengt, Snappymail. In de community wordt deze client veel genoemd, maar ook hier is de setup en gebruik ondermaats voor me. Ik kan geen sneltoetsen vinden, de interface is enorm druk en weinig intuïtief. Ik zie me niet veel gebruik maken van deze maildienst, wederom teveel gedoe en drukte op het scherm.
De foto-app en muziekspeler zijn wel aardig, maar wederom eenvoudig in functionaliteit. Het is het voor mij nog allemaal nét niet. Ik denk dat ik 15 jaar geleden heel blij was met iets als Nextcloud, maar de mogelijkheden en de eisen zijn veranderd.
Gebruik ik de verkeerde apps? Mogelijk. Moet ik zelf een hoop configureren achter de schermen? Zou kunnen. Maar ik had gehoopt op een meer gebruiksvriendelijke onboarding in een systeem als Nextcloud. Want ze worden vaak als alternatief gegeven voor diensten als iCloud en het Google ecosysteem. Ik zie dat niet snel gebeuren voor de grote groep gebruikers die een zelfde soort ervaring verwachten zoals Apple of Google kan geven. En dat is jammer.
Of ik na deze maand nog Nextcloud houd? Ik weet het nog niet, ik wil het echt wel een kans geven, maar het was geen flitsende start.
Waarom installeer ik Linux op een Macbook Pro?
Het is geen politieke keuze omdat ze weer op X adverteren. Het is ook niet dat ik afscheid wil nemen van het OS waar ik al zeker 15 jaar gebruik van maak. Maar er lonkt soms iets. En er zijn van die kleine momenten die dan samen komen.
Zo las ik de overpeinzingen van Denny Henke op zijn blog, om een overstap te maken. Hij maakt hele bewuste keuzes en deelt zijn proces stap voor stap. Ik vind dat mooi om te lezen en het zette bij mij iets in beweging.
Mijn lief kocht een tijdje terug een nieuwe laptop, waardoor haar huidige laptop ineens niets lag te doen. Het scherm werkt niet helemaal goed, het energiemanagement is een soort van non-existent, maar de laptop werkt. Mits er een stroomkabel in zit. En als je er niet teveel van vraagt met apps en energieconsumptie (je kunt er geen lokale AI modellen op draaien).
Ik heb nog altijd een goed werkende 27" Apple Cinema Display op mijn werkplek staan
Ik zit steeds vaker te denken om op de laptop die ik voor mijn werk heb, een betere scheiding te maken tussen privé en professioneel. Nu zit ik vaak nog privé zaken te doen op mijn werklaptop. Niet dat dit een heel groot probleem is, maar ergens voel ik er toch meer voor om dat beter te scheiden.
Dus waarom geen bootable installatie van Linux Mint maken en die op een oude MacBook Pro installeren? En nee, niet naast MacOS, maar als enige installatie. Met een USB-stick en een goed stappenplan, ben je in 30 minuten klaar.
En het ging vrij vlekkeloos.
Na het opstarten herkent de laptop automatisch de grotere Cinema display, de WiFi wordt meteen opgepikt. Het gaat allemaal vrij goed.
Ik wil de komende tijd een logboek bij te houden met mijn installatie- en gebruiksperikelen. Mogelijk kan dat in de toekomst andere overstappers/meelifters helpen.
De eerste stappen
Na opnieuw opstarten moest ik meteen de zolder op. Want mijn draadloze toetsenbord en trackpad waren niet bereikbaar via Bluetooth. Ik wilde niet meteen gaan klooien met drivers en allerlei extra stappen. Dus ik haalde een USB muis en toetsenbord van zolder. Aansluiten en gaan. Eenvoudig.
Mijn eerste installatie is die van 1Password. Ik heb al mijn wachtwoorden in een Family account en gelukkig bieden ze een Linux installatie aan. Eerlijk is eerlijk, het is meteen een beetje een gedoe, met dingen in de terminal. Maar het kan en het werkt. Als ik 1Password heb, dan kan ik weer vrijwel overal bij.
Vervolgens installeerde ik Git via de commandline (sudo apt install git, veel moeilijker is het niet) zodat ik eenvoudig diverse repos kan ophalen
Ik installeerde Obsidian via de ingebouwde Software Manager. Mijn vault waar ik op de Mac in werk, synchroniseer ik niet met hun dienst, maar met git. Die ga ik dus nog overzetten. Maar ik wil eerst kijken of ik op een slimme manier mijn installatie met plugins kan overzetten van Mac naar Linux.
Ik maakte nieuwe ssh-keys aan (ssh-keygen) zodat ik weer eenvoudig en wachtwoordloos kan inloggen op mijn servers bij Hetzner.
Ik installeerde Homebrew. Ik moet nog kijken wat ik er verder mee wil installeren, maar het is alvast handig om klaar te hebben staan.
Ik installeerde Emacs. Ik begin op deze machine met een vanilla Emacs, ik volgde de “basic and capable configuration” van prot om al een wat fijnere werking te hebben. Emacs is al jaren mijn hobby-editor. Zoals sommigen een old-timer in de garage hebben staan om op zondag aan te klussen, zo heb ik software uit 1985 om op zondag mee te klussen.
Thunderbird was al geinstalleerd, dus daar de mail mee ophalen was eenvoudig het aanmelden van mijn mailaccount.
Wat moet ik nog uitzoeken?
Er zijn best wel wat zaken die ik moet uitzoeken. Ik ben niet van plan helemaal over te stappen van Apple naar Linux. We hebben in het gezin allemaal een iPhone, we gebruiken de gezamenlijke foto-mogelijkheden, dus een complete overstap zie ik niet snel gebeuren. Ik moet wel bedenken hoe ik eenmaal niet op de vaste werkplek thuis, toch toegang heb tot prive zaken. Zoals een Obsidian vault, bestanden of andere dingen. Ik denk dat een soort remote desktop wel mogelijk moet zijn. Zodat ik op de werklaptop kan inloggen op de Linux machine thuis ofzo? Moet ik dus nog uitzoeken.
Na meer dan een decennium op een Mac werken is de muscle memory in mijn vingers er. Dat merk ik met de sneltoetsen die ik zo gewend ben van mijn Mac. Die niet werken op Linux. Of in elk geval, nóg niet.
Ook zoiets, accenten op letters. Ik heb nog geen idee hoe ik die er snel op krijg terwijl ik typ. Ik ben gewend om bv alt-e e te tikken voor een e met accent. Dat is in Linux iets anders, met de zgn compose-key. Die kan ik zelf instellen, dus dat is nu right-alt, dan werkt het prima.
Andere sneltoetsen zoals de alt, ctrl en windows toets op het keyboard, die moet ik nog eens rustig mappen zodat ik weer op normale snelheid kan tikken.
Ik heb op mijn Mac diverse kleine configuraties staan, zoals API keys voor diverse diensten. Die moet ik nog omzetten.
Een goede windowmanager voor Linux Mint installeren en configureren.
En zo zijn er gaandeweg vast nog tientallen kleine verbeteringen die ik kan instellen. Maar ik heb geen haast. Het is een hobby. Ik hoef er niet direct heel productief mee te zijn.
Nieuwe email provider gezocht
Sinds 2018 gebruik ik de emailservice van Fastmail om al mijn mail op eigen domeinen te verzenden en ontvangen. Het werkt prima. De webinterface mag een opfrisser krijgen, maar verder is het allemaal in orde. We hebben 2 accounts op eigen domein en we betalen in totaal zo’n $120 per jaar. Maar toch begint het weer te schuren. Het bedrijf is gevestigd in Australië, de mailservers van Fastmail staan in de USA. Plus ze bieden geen end-to-end encryptie. Anders gezegd, er is een mogelijkheid dat anderen meelezen met mail. De mail die bij me binnenkomt en die ik verzend is niet heel spannend. Maar toch. Net als met de ouderwetsche briefpost vind ik het een prettig gevoel dat ik een envelop kan sturen die dicht is bij verzending en bij aankomst. Of ze bij PostNL inmiddels ook metadata verzamelen van verzender en ontvanger met briefpost, dat weet ik niet. Lijkt me sterk, maar dat is een ander verhaal.
Goed, tijd voor een alternatief voor Fastmail. Een provider in Europa vind ik wel zo prettig, uiteraard alles veilig en encrypted, een moderne interface (sneltoetsen please!) en bij voorkeur agenda-functionaliteit bij de dienst. Ik kom een paar namen steeds tegen. Soverin en Startmail uit Nederland en Tuta in Duitsland. Protonmail kom ik natuurlijk ook veel tegen, maar voor wat we nodig hebben zou dat een 50% prijsstijging zijn. Daar moet ik dan wel even over nadenken.
Heeft iemand ervaringen met een van deze providers? Ik hoor het graag!
Had Michelle Trachtenberg PSC?
De naam Michelle Trachtenberg deed wel een belletje rinkelen, maar ik kon het niet helemaal plaatsen. De recent overleden actrice had een rol in onder andere Buffy, The Vampire Slayer, dus daar zal ik haar wel van kennen.
Het bericht over haar overlijden was niet heel opvallend, anders dan dat er het verhaal gaat dat ze een levertransplantatie heeft ondergaan. En laat dat nu bij mij wel bellen doen rinkelen. Een levertransplantatie is namelijk een van de uiterste behandelingen bij PSC. Dit is als de klachten zo erg zijn, dat medicijnen of een ERCP (een stent plaatsen), niet meer helpen.
Had Michelle Trachtenberg PSC? We zullen het mogelijk nooit weten. Al wordt er op Reddit wel naar gehint, door een post op het 4Chan forum. Waar iemand die in haar leven heeft gestaan, bevestigt dat ze PSC had. Als iemand sowieso een levertransplantatie aan de ziekte weet te verbinden, in plaats van bij een actrice direct de link met alcoholmisbruik te leggen, dat vind ik opvallend. Evenals de naam van de ziekte voluit schrijven. Dan voelt dat wel als legitiem. Maar tegelijk denk ik, het staat op 4Chan. Het forum dat nou niet uitblinkt in betrouwbaarheid en ooit opgericht is om te trollen.
Hoe dan ook, het is verschrikkelijk om op zo’n jonge leeftijd een levertransplantatie te ondergaan. Om die vervolgens ook te zien mislukken. Ongeacht wat de voorgeschiedenis is.
Meer over PSC vind je op mijn overzichtspagina
Max de Blogheld
Gefeliciteerd Max, met 20 jaar Niet Zo Moeilijk Doen en Bloggen! Mooi dat er nog altijd bloggers zijn die stug doorgaan!
Toen ik Bloghelden schreef in 2010, maakte ik een lijst van de weblog-grondleggers in Nederland. Daar is inmiddels niemand meer van actief op de originele titel. Misschien moeten we eens een Bloghelden van Nu gaan maken…
Het is nu mogelijk om Deep Research te gebruiken in ChatGPT. Waar je eerst een maandabonnement van $200 nodig had, kun je nu met het $20 abonnement 10 queries per maand doen. Ik zie het als een interessante manier om een LLM schaduw te laten draaien op strategisch en marktonderzoek dat we doen bij Kaliber. Vooral om te zien wat de resultaten zijn en hoe ze zijn te interpreteren. Ik geloof er nog niet in dat Deep Research volledig zelfstandig is in te zetten, want de resultaten zijn nog altijd niet te vertrouwen. Zo laat Benedict Evans zien aan de hand van zijn eigen kennisgebied, smartphones.
LLMs are not databases: they do not do precise, deterministic, predictable data retrieval, and it’s irrelevant to test them as though they could. But that’s not quite what we’re trying to do here - this is a rather more complex and interesting test.
Benedict koppelt de belofte van LLM’s en onderzoek wel aan een befaamde quote van Steve Jobs
[…] these things are useful. If someone asks you to produce a 20 page report on a topic where you have deep domain expertise, but you don’t already have 20 pages sitting in a folder somewhere, then this would turn a couple of days’ work into a couple of hours, and you can fix all the mistakes. I always call AI ‘infinite interns’, and there are a lot of teachable moments in what I’ve just written for any intern, but there’s also Steve Jobs’ line that a computer is ‘a bicycle for the mind’ - it lets you go further and faster for much less effort, but it can’t go anywhere by itself.
Hier zit de belofte van mens-machine interactie. Een machine alleen kan niet alles wat we verwachten als mens dat een machine zou kunnen. Zeker niet als het om LLM’s gaat. Maar de machine kan je, mits goed geïnstrueerd, wel verder helpen in je denken. Nieuwe wegen vinden, andere denkpatronen. Kritische AI geletterdheid is een essentiële volgende stap. En dat terwijl de digitale geletterdheid vaak nog op een laag niveau is.
Zie ook “Met je familie draken verslaan” als voorbeeld.
Met je familie draken verslaan
De schrijver deelt zijn ervaring als Dungeon Master in Dungeons and Dragons, waarin hij AI gebruikt als ondersteuning, maar benadrukt dat de echte magie van het spel en de herinneringen onmiskenbaar ontstaan in de live sessies met zijn gezin.
Alleen nog RSS op mijn laptop
Er waren een paar artikelen die me triggerden de laatste dagen. In de eerste plaats Choosing my pace by shaping my thinking spaces van Tracy Durnell. Een fraaie uiteenzetting hoe ze bewuster pauzes neemt en online langzamer gaat om meer controle over informatie dieet te hebben. Afgelopen weekend viel mijn oog op het artikel van Marieke van Vliet over Kennis Expressie. Hoe vaak lukt het om écht te begrijpen wat je leest en het in eigen woorden om te zetten?
Eén van mijn valkuilen (al jaren, ik weet het…) is dat ik een RSS reader op mijn telefoon heb. Met als gevolg dat ik op een vrij momentje nieuwe posts lees op mijn telefoon. Waar ik dan weer misschien iets mee wil. Maar ik heb maar een paar minuten omdat ik in het OV zit, of ik ben gewoon niet in de gelegenheid om er rustig over te schrijven. Waardoor het op een stapel artikelen komt. Die stapel heeft niet echt een naam, maar het is meer dat het de vibe heeft “Moet ik nog eens iets mee”.
Dat iets mee gebeuren? Dat gebeurt dus niet. En dat vind ik dan weer jammer.
Dus ik heb vanavond een, voor mij, rigoreus besluit genomen. Ik heb de online versie van mijn FreshRSS feedreader naar een lokale installatie omgezet. Dus niet meer op een prive domeinnaam beschikbaar, maar alleen lokaal via mijn laptop. En ja, ik zou wel weer kunstgrepen kunnen uithalen om via mijn telefoon toch de feeds op mijn laptop te lezen, maar dat is teveel gedoe. Plus ik wil zo echt de feeds alleen kunnen zien als ik op mijn laptop bezig ben. Want daar kan ik makkelijker direct een boeiende link al in een draft zetten. Of direct posten. Voor mij is aan mijn laptop zitten gelijk aan iets kunnen posten op mijn blog. Ik heb op mijn laptop de juiste instrumenten tot mijn beschikking. Ik kan met sneltoetsen heel natuurlijk iets schrijven, checken en posten.
En misschien… heel misschien… lees ik zo ook met meer aandacht wat er zoal langs komt in mijn informatiestroom. In plaats van het in een verloren momentje voorbij scrollen op mijn telefoon. Maar ik voel een verwantschap met Tracy Durnell, als ze aan het einde van haar fraaie betoog bekent:
My hunger for the new will probably never fully go away, but I think I can gradually pacify it into subsidence.