∞ ✎

De stand van alle dingen en andere zaken

Zelfs na 25+ jaar twijfel je of je nog wel wat hebt te vertellen op je eigen site. Ongeacht wie het leest of welke eeuwigheidswaarde het heeft. Elke week nam ik me voor om gewoon weer eens de tijd te nemen om gedachten te delen. Om ideeën te testen. Om dit kleine platform als laboratorium te zien waar ik mijn halve schrijfsels en vage ideeën op gooi om te zien wat resoneert. Maar het gebeurt gewoon niet. Sinds februari zijn mijn dagen zo gevuld met ander werk, dat de vrijheid van het schrijven op mijn eigen platform als eerste van de kar valt.

De twijfels

Dat is zo zonde, want ik weet dondersgoed wat de waarde van je eigen platform is. Van het samengestelde en opbouwende effect van showing up en hiermee je eigen publiek op te bouwen. Te houden. Te voeden. Ik zie alle Substacks, LinkedIn-contentstrategieën en YouTube-series en denk, waarom krijg ik me er toch niet toe gezet?

Is het te veel werk? Heb ik er wel zin in? Weet ik zeker dat het iets op kan leveren, niet op de langere termijn, maar in het hier en nu?

Heb ik het wel nodig? Mijn agenda is voor nu redelijk OK gevuld. Ik ben geen financieel en zakelijk orakel die in één oogopslag voorziet wat er komt en wat dat onder de streep betekent. Maar het voelt goed voor de komende tijd. Is dat voldoende? Nou nee. Moet ik dan nu een contentstrategie opstarten en meer posten op LinkedIn om die zichtbaarheid maar goed te krijgen? Of gooi ik dit hele platform (weer) om, zodat ik me meer focus op de drie gebieden die er voor mij nu toe doen: AI, een creatieve mindset en Persoonlijk Kennis Management. Haal ik de onnodige posts uit de lijsten, van de frontpage, en gebruik ik mijn blog weer als vehikel voor mijn onderneming?

Logica

Het is het meest logische. Maar tegelijk weet ik dat het bereik nu weer klein is. Ik hou van elke lezer die hier komt, de meesten ken ik volgens mij persoonlijk. Met zo’n 400 bezoekers per maand is het geen stil theater hier, maar om nou te zeggen dat je over de koppen kunt lopen…

Hoe dan ook, het plan was om een overzicht te geven wat ik zoal de afgelopen maanden heb uitgespookt en nu is het toch mooi een train of thought geworden over mijn aanwezigheid op dit blog en op andere plekken.

Maar wat heb ik dan zoal gedaan de afgelopen tijd? Als ik het zo op een rij zie, mja, ik ben best wel bezig geweest. Logisch dat hier publiceren er even bij inschoot. Zal ik dan hier en nu een pinky-promise doen om wat meer te delen? Al zijn het korte schotschriften, halve gedachten, links naar anderen. Niet alles ver uitgewerkt, maar langzaam weer een oeuvre opbouwen waar ik tevreden naar kan terugkijken.

Iets met AI…

Het is geen verrassing dat de meeste tijd heeft gezeten in AI. Ik geef open workshops Claude Code bij Wonders of Work (19 juni is de nieuwe editie) en betaalde workshops Claude Code voor maximaal 8 ondernemers. Die lopen allebei goed en zitten altijd vol. Ik word er blij van als ik bij elke workshop de kwartjes hoor vallen, de lampjes aangaan en de ogen oplichten. Als ik zie dat mensen beseffen wat een krachtig instrument ze in handen hebben en dat ze er zelf mee aan de slag kunnen.

Ik blijf in een vreemde spagaat zitten over de ethische, maatschappelijke, milieu- en privacyaspecten van AI. Ik erken dat ze er zijn, ik weet dat ik bijdraag aan deze aspecten en ik kies er voor om er met bijvoorbeeld workshops en leergangen anderen te helpen hoe zij ook met AI aan de slag kunnen.

Liefst zie ik modellen als Mistral, en modellen die je lokaal op een eigen machine kunt uitvoeren, snel verbeteren, maar daar zijn we nog niet. Ik heb nu in elk geval een maand Mistral Pro genomen om zelf te ervaren hoe het werkt. Net als ik recent met GreenPT heb gedaan.

Iets met een boek…

Hoe gaat het schrijven van CreativeNotes? Er zit al meer vaart in. Ik kan zo nu en dan wat kleine momenten vinden om een tekst te herzien, wat paragrafen te herschrijven, een transcriptie opnieuw te doen (want de modellen zijn nu zoveel beter!) en om bij te lezen over het onderwerp. Het gaat nog niet op het tempo dat ik zou willen. Hier komt ook de dagindeling en mijn energieniveau bij kijken. Ik merk dat ik maar een beperkt aantal lepels energie heb op een dag die ik kan verdelen. In de avonden, na een werkdag, zijn de lepels op. En kan ik niet meer schrijven of nadenken over de materie.

Maar in maart kwam wel het boek Verder met Obsidian uit. Geschreven door Martijn Aslander en mijzelf. En waar ik hier nog nooit over heb geschreven. Idioot! Hoe kan dat nou?!

Het zit hem wederom in de focus die ik het gaf toen het uitkwam. We schreven dat boek in een paar weekenden in november en december. Met behulp van AI-research en AI-editing. Dat ging heel snel, waardoor ik na het inleveren van het manuscript de aandacht verloor. De lancering was tijdens de PKM Summit, en daarna gingen Martijn en ik weer door met andere onderwerpen.

In tegenstelling tot Verder met Obsidian zal CreativeNotes veel meer een langetermijnproject zijn. Niet alleen het schrijven, maar net zo goed alles wat er na komt. De promotie. Het platform. De mogelijke vervolgse­rie die ik in mijn hoofd heb. Ik moet alleen nog een goede naam vinden voor het boek. Denk ik.

En al die andere dingen dan?

In maart eindigde de eerste serie van onze Pilot Informatie Autonomie, een onderzoekslab naar de verborgen kosten van onze informatiegewoonten.

Veel kenniswerkers zijn gewend om hun werk en kennis op te slaan in bestandsformaten en systemen die niet primair gemaakt zijn om informatie snel te verbinden, te verspreiden en te vinden. We werken niet efficiënt met onze digitale middelen, iets waar we met Digitale Fitheid Academie bij helpen om dat te verbeteren. De pilot was een onderzoekstraject waarbij we bekeken hoe we de dagelijkse informatiebehoefte van kenniswerkers kunnen verrijken met een werkwijze die minder kost en meer oplevert.

De eerste resultaten zijn inmiddels bij de deelnemers bekend en we starten eind april met een tweede pilot die tot eind 2026 loopt. Ik ben hier wederom bij betrokken.

Daarnaast werk ik meer samen met Annedien Hoen en Jefta Bade in het Ride The Dragon council. Deze drie-eenheid helpt leiderschapsteams om te navigeren in een wereld waar langetermijnstrategie minder waarde heeft. Wij ontwerpen met het leiderschapsteam een bruikbaar en navigeerbaar gedachtengoed en brengen dat tot leven in concrete handelingsbekwaamheid, artefacten die in de organisatie voor beweging zorgen en praktische inzichten waar je direct mee aan de slag kunt.

Met Mark de Kock help ik leidinggevenden en managementteams om richting te geven op het punt waar strategie concreet moet worden. Met een focus op finance, zorg en vastgoed.

Ik geef korte AI-workshops bij GetOn Academy voor MKB-ondernemers. Dit zijn basiscursussen in een vast format, vooral bedoeld als je echt nog nooit iets met AI hebt gedaan.

Tijd voor hobbies?

Eerlijk gezegd, te weinig. Ik wil het linoprinten weer oppakken maar neem er de tijd niet voor. Ik zit dan liever even rustig in de tuin of maak een wandeling. Lezen kom ik te weinig aan toe, al heb ik recent wel met veel plezier Steven Johnson’s Where Good Ideas Come From gelezen, evenals de laatste boeken van Arjan Broere: De AI-Gewoonte en Slimmer Prioriteren. Maar een goede roman? Nee, daar komt het gewoon niet van.

Dus…nu? Stug verder gaan. Blijven bloggen. Blijven schrijven. Dingen proberen. Mooi werk maken. Mijn gezin onderhouden en mijn dagen waardevol inrichten. Soms met een workshop, soms met schrijven, soms met in de tuin zitten.

∞ ✎

People and blogs

Elke week een verhaal in je mailbox over een persoonlijke en onafhankelijke blogger. Manuel Moreale houdt het al bijna 150 edities vol en ik vind het fantastisch. Zijn People and Blogs serie brengt elke week een uitgebreid portret van een actieve blogger. Een vaste set vragen, de antwoorden publiceert hij ongefilterd door.

Ik kan het weten, want mijn verhaal is nu onderdeel van de serie. Van de vroege dagen in 2000 toen ik het bloggen ontdekte, tot het actieve CreativeNotes project waar ik nu vol in zit. Over de technische setup van mijn blog, het creatieve proces (euh…) en het verhaal achter het blog. Als je ooit meer over me wilt weten of besluit dat ik een Wikipedia pagina nodig heb, dan is mijn verhaal op People And Blogs een uitstekend startpunt.

Helaas besloot Manuel recent om te stoppen met de serie. In juli houdt het op na 150 edities. Ik hoop dat iemand het over wil nemen, het is zo belangrijk om de onafhankelijke, kleine, persoonlijke blogs een podium te geven. Ze zijn er al jaren, ze blijven nog jaren en ze zullen altijd blijven publiceren op een eigen site met hun eigen stem. Dat is de kracht van bloggen, het fenomeen dat al 25 jaar bestaat en een van golven van democratisering is die het web zo belangrijk maakt.

∞ ✎

AI Schrijfpatronen

Dat is geen nieuwe gewoonte. Dat is een evolutie in je schrijfwijze.

Denk ik. Geen idee. Ik werk aan een tekst voor CreativeNotes. Alle teksten schrijf ik zelf, ondersteund door een geraamte en opbouw die ik met Claude samenstel. De zinnen komen uit mijn hoofd en handen.

Ik betrap me er net op dat ik de zin schrijf “Dat doen we niet uit gewoonte, dat is een teken dat papier écht anders werkt”

Hmm… Schrijf ik die zin op deze manier omdat het zo’n opvallend patroon is in AI teksten die ik té vaak tegenkom? Of schrijf ik deze constructies vaker en valt het me nu op omdat het een AI patroon is? Ik kan me er niet toe brengen om deze zin in het boek te laten. Zelfs niet in de eerste draft. Het is een te opvallend patroon van deze tijd en breekt het vertrouwen met de lezer. Als die mediawijs genoeg is zal die het patroon herkennen. En daarmee de vraag stellen, wat is door AI modellen geschreven en wat is door de auteur zelf geschreven?

Hoe verandert ons eigen schrijfgedrag door deze AI patronen? Leuk, een nieuw ✨rabbit home✨ op deze vrije dag. Maar eerst deze teksten afmaken.

∞ ✎

Paper Trails weekoverzicht (29 maart - 5 april)

Hoe gaat het met boek? Een mooie vraag om wekelijks te krijgen én eentje die me scherp houdt. Want het gaat met ups en downs. Naast het schrijven heb ik genoeg ander werk dat me bezighoudt. Mijn planningsvaardigheden worden op de proef gesteld! Kan AI me daar mee helpen? Vast, maar uiteindelijk ben ik degene die mijn gedachten op papier zet voor dit boek en maak ik de keuze welke zinnen waar komen met welke woorden. De puzzel ligt voor me en de eerste randjes ontstaan.

Lees verder →

∞ ✎

Analoge creativiteit op PKM Summit 2026

Vandaag start de 3e PKM Summit in Utrecht, onder de bezielende organisatie van Kim van den Berg, Lykle de Vries, Martijn Aslander en vele vrijwilligers. Twee dagen lang zijn er sprekers en sessies over notetaking, persoonlijke kennismanagement, AI, Obsidian, Notion, Visual Thinking en Idea Management. Met sprekers als Clive Thompson (Wired), Jorge Arrango, Marieke van Vliet, Bob Doto en Zsolt Viczián. Allemaal in Utrecht, in het mooie Wonders of Work. Ik was er als bezoeker in 2024 en 2025. Dit jaar ben ik deelnemer. Maar niet als spreker. Ik wilde iets anders doen.

In lijn met mijn boek over CreativeNotes kun je dit jaar voor het eerst je eigen zine maken op de Summit! Zines zijn mini-magazines in een kleine oplage. Ze zijn handgemaakt, erg lo-fi, vaak zonder computer en printer gemaakt en er zit veel persoonlijkheid in. Deelnemers aan de Summit kunnen twee dagen hun eigen zine maken. Over Obsidian, PKM, Visual Thinking, katten of het weer. Samen met oud-collega Lieke Ongering hosten we het 𝘕𝘰𝘵𝘦𝘡𝘪𝘯𝘦 𝘓𝘢𝘣, waar je twee dagen kunt tekenen, schrijven, kopiëren, vouwen en zelfs wat lino-prints kunt maken. Ook dat is een experiment dat ik graag aanga. Blokprints maken van lino, inclusief het gutsen, rollen en drukken.

Ik heb er zin in!

Op een houten tafel liggen diverse knutselmaterialen zoals scharen, markers, lijm, papier en tekeningen met instructies.Een tafel vol papieren met verschillende schetsen en instructies over hoe je papier moet knippen, vouwen en pagineren.Iemand houdt een kleine handleiding vast met de titel How to Make a Zine op de omslag.
Een hand snijdt een gravure van een figuur met hoed en staf op een stuk materiaal.Een tafel met een inktroller bedekt met zwarte inkt, een inktplaat en een houtsnede liggen naast elkaar.Een abstracte, zwart-wit tekening toont een zittende figuur met een hoed naast een kruisvorm op de achtergrond.
∞ ✎

Als AI je welterusten wenst en feliciteert

Ik weet het dondersgoed. Het is gewoon een computer in een server-rack ergens in een datacenter die staat op een plek waar het niet hoort te staan omdat het teveel water, energie en lokale hulpbronnen opslokt. Ik ben me er steeds van bewust. Maar toch. Ik vogelde vanavond uit hoe de nieuwe plugins en skills werken in Claude Cowork. Ik test dat met mijn eigen schrijfgids, een skill die is getraind op mijn blogposts, de typische manier waarop ik schrijf, woorden die ik wel en niet gebruik. Om dat weer te testen liet ik een blogpost schrijven over het boekcontract met Van Duuren Media.

Dat ging niet direct in één keer perfect. De eerste versie is een soort nieuwsbericht. De tweede versie is al wat beter maar voelt nog te afstandelijk als ik het lees. Daarna geef ik wat meer ruimte door het aantal te gebruiken woorden te verdubbelen. Dat wordt al weer beter. Maar ik ga nog altijd elke zin met de hand checken, verbeteren. De volgorde veranderen. Dat is allemaal prima. Dat hoort erbij. AI als een assistent van mijn schrijven. Ik geloof daar in, zolang ik zelf aan het stuur zit en bepaal welke kant we op gaan. Ik vraag om advies hoe ik het beste de blogpost over het contract kan updaten zodat Claude de skill optimaal kan verbeteren.

Maar het is een lange dag geweest, ik zeg dat ik stop voor nu en ga slapen. Als Claude dan met dit bericht afsluit…

Tja… dan denk ik, ik moet nog even met de hand een blogpost schrijven dat zo’n zoemende computer me soms wat uit het lood brengt. En zelfs van zulke zinnen weet ik rationeel dat het door UI-experts is ingegeven in speciale systemprompts en geoptimaliseerde memory-structuren. Maar niets menselijks is mij vreemd. Het is dan ook niet gek dat veel mensen hun AI als een kameraad zien.

∞ ✎

Paper Trails weekoverzicht

The first edition of Paper Trails for 2026 announces progress on the CreativeNotes book project and highlights upcoming workshops and events related to knowledge management and creative practices.

Lees verder →

∞ ✎

De debatten over slechte versus goede AI blijven rond razen. Is het inherent slecht om AI te gebruiken want energie, moraliteit, kosten, privacy etc… of is het een systeemtechnologie die niet meer weg gaat in zijn huidige vorm. Een nieuwe technologie waar we mee gaan leren leven, ondanks de negatieve kanten.

Ik blijf er steeds tussen bewegen als een Newtonpendel, niet exact weten wat de juiste weg is.

Wat ben ik dan blij met Cory Doctorow’s verjaardagspost. 6 Jaar Pluralistic. Ik volg het niet meer religieus, de posts zijn me af en toe té lang en te drukbevolkt met hyperlink-zijpaadjes. Maar Doctorow is al 25 jaar mijn second brain. Iemand naar wie ik kijk als ik ook niet precies de woorden weet te vinden over technologie en de impact op onze samenleving. Zijn kijk op AI is zoals ik het had willen zeggen.

Refusing to use a technology because the people who developed it were indefensible creeps is a self-owning dead-end. You know what’s better than refusing to use a technology because you hate its creators? Seizing that technology and making it your own.

De democratisering van technologie. Ik ben al jaren een fanboy van dat idee en schreef er eerder over. Het is moeilijk, ik vind het net zo lastig om uit de grip van BigTech te komen én gemak te vinden in dagelijks technologie gebruik. Met mijn open workshops Claude Code en mijn workshops AI Geletterdheid is mijn doel om de principes over te brengen. Niet de technieken. De technieken veranderen elke week. Maar het principe van AI gebruik, hoe je aan je eigen apps kunt werken en hoe je een AI model als kritisch assistent gebruikt, die zijn overdraagbaar. Of je nu nog een ChatGPT account hebt of straks een lokaal LLM model via het buurthuis aanroept.

Hoe dan ook, gefeliciteerd Cory, op naar nog veel meer jaren Pluralistic en onmogelijk lange linkthreads!

∞ ✎

Het Pareidolie effect van OpenClaw

Moltbook (of OpenClaw, of hoe het morgen ook heet), Instaclaw (Instagram voor AI Agents) en nu ook Moltmatch (Tinder voor AI Agents). Achter alle agents die daar “zelfstandig” berichten sturen zitten grote LLM-modellen. Het trainingsmateriaal is het internet, waarbij een heel groot deel van de LLM’s is getraind op berichten van Reddit. Het zijn geen entiteiten. Het zijn machines die constant het best mogelijke volgende woord plaatsen en daarbij de illusie wekken dat ze denken en keuzes maken. Terwijl het een computer is die veel rekensommen moet uitvoeren.

Diverse objecte met gezichten zoals een tas een hamburger en een aardappel zijn gepresenteerd in verschillende posities en achtergronden enkele hebben ook ongebruikelijke uitdrukkingen en texturen

We hebben last van Pareidolie, we zien gezichten in wolken, in bomen, huizen en straatmeubilair. We geven onze huisdieren menselijke eigenschappen en we spreken onze computer boos toe als die niet doet wat jij vindt dat die moet doen. Niets menselijks is ons vreemd.

Ik blijf maar denken dat het een setup is voor een enorm grote 1 april grap. Wel een beetje vroeg, dat geef ik toe. De groeiende hysterie is aandoenlijk. AI blijft computerwerk. Geen mensenwerk.

∞ ✎

Hoe mijn weken zijn gevuld

Wat heb ik de afgelopen twee weken gedaan dat het hier zo stil is? Ik heb echt wel wat tijd gehad om korte posts te maken, maar het is niet gebeurd. Een schrijfpauze? Nee, ik schrijf nog elke ochtend trouw in mijn Morning Pages. Ik kom bijna tegen de 250 dagen. Elke dag beginnen met een kwartier van me af schrijven. Heerlijk om te doen.

De afgelopen twee weken heb ik hard gewerkt aan een presentatie en workshop voor de eerste betalende opdrachtgever van 2026. Een workshop die ik samen met hun Digital Privacy Officer doe, waar we een groot deel van de medewerkers laten kennis maken met Copilot in hun Microsoft 365 suite. En waarbij we in gaan op het AI beleid van het bedrijf. Wat zijn de afspraken die ze met elkaar maken vanuit veiligheid van data, gebruik van verschillende tools voor werkzaamheden en hoe ze de output van hun AI assistent het beste moeten interpreteren. We geven een aantal sessies in Nederland en België voor de medewerkers. DUs ik ben veel op pad en ik merk dat mijn focus dan veel meer ligt op het werk dan op hier schrijven. Ondanks de AI assistenten om me heen en al die slimme tools, ik kan mijn gedachten het beste op één taak houden. Da’s niet zo gek als mens. Een laptop staat open op een lange houten vergadertafel naast een glas water en een klein kopje koffie in een goed verlichte vergaderruimte met stoelen rondom. Ik merk het ook als ik met Claude Code en Cowork werk. Ik kan het prima aan het werk zetten om een deel van een project voor me te doen, zoals demomateriaal maken in Word en Excel of mijn brainstorm materiaal verwerken in een plan. Ik denk dat ik ondertussen door kan met andere taken, maar toch blijf ik dat tweede scherm in de gaten houden of alles wel goed gaat. Ik moet soms extra instructies geven, een akkoord geven aan Claude om een lokaal commando uit te voeren. Met als gevolg dat ik mijn eigen taak niet in volle focus kan doen. We hadden een meetup van de Digitale Fitheid community, waar ik vertelde hoe ik Immich als lokaal fotoarchief gebruik. Van de eerste setup tot het doorlopen van de instellingen. Maar natuurlijk ook de mogelijkheden met gezichtsherkenning en lokaties van foto’s. Weer heel leuk om te doen en naderhand heb ik genoeg gesprekken met communityleden over de details. Ik maak een selfie terwijl groep mensen in een ruimte met stoelen en tafels aanwezig zijn en enkele hand omhoog houden in interactie. Er begint wat tractie te komen op mijn workshops en lezingen. Er zijn genoeg branches en organisaties die echt voelen dat ze iets moeten doen rondom AI. Of minstens iets meer willen weten voor ze keuzes maken. Daar kan ik prima mee helpen. De belangrijkste feedback die ik steeds krijg is mijn nuchtere en menselijke benadering van AI. Het zijn zoemende serverkasten in een datacenter, het heeft geen menselijke eigenschappen. Dat zijn bewuste keuzes die de makers inbouwen in de interface van de programma’s, zodat je er gebruik van blijft maken. Want het voelt zo menselijk. En niets menselijks is mij vreemd, ik val er net zo hard voor. Claude is voor mij nu eenmaal “aardiger” dan ChatGPT. Copilot is een kwispelende labrador die je overal extra hard mee wilt helpen.

We werken met een groep slimme en leuke mensen aan de Pilot Informatie Autonomie, waarin we met verschillende overheidsorganisaties op zoek zijn naar manieren om verder los te breken van het idee dat alle kennis en informatie in documenten hoort. Met documenten bedoelen we dan specifiek Word documenten, die gemaakt zijn voor print en minder geschikt zijn om snel, effectief en vindbaar kennis te verspreiden in je organisatie. Het zijn altijd bijzondere en enerverende dagen, omdat we per sessiedag bekijken wie er zijn van welke organisaties en daar de dag op invullen. Improvisatie, flexibel denken en meebewegen dus.

Tussendoor zijn er veel telefoongesprekken met potentiële opdrachtgevers, mede-onderzoekers, communityleden, potentiële samenwerkingspartners.

Heb ik het té druk? Nee, dat is niet zo. Maar ik blijf wel vaker bewust van mijn laptop af als ik thuis ben en even niets hoef. Dan gaat de TV aan of pak ik een boek.

Maar ondertussen lanceerde ik nog Learn Claude Cowork. Nu nog een landingspagina maar daar komt snel meer informatie over een instapcursus om Claude Cowork te leren in je eigen tijd en tempo. Ik probeerde het lokale GreenPT. Een lokale AI provider met een focus op groene, duurzame en privacyvriendelijke service. Ze houden kantoor in Utrecht en gebruiken Europese datacenters. Ze bieden een standaard chat interface en breiden stap voor stap de mogelijkheden uit. Ze gebruiken lokale modellen waarbij je met elke conversatie inzicht krijg in je CO2 en energieverbruik. Zeker de moeite waard om eens te proberen! Een groen en wit kader toont energie- en CO2-gegevens en een knop voor meer informatie over berekeningen in een digitale omgeving gericht op energiebewustzijn. Komende maandag kun je me zien spreken op de Digitale Fitheid Meetup in Den Bosch, over mijn CreativeNotes project. Volgende week vrijdag geef ik de tweede Claude Code workshop, die inmiddels helemaal vol zit. Tussendoor geef ik nog een AI Geletterdheid workshop aan het onderwijzend personeel van een basisschool, assisteer ik met een AI en Video workshop en ga ik koffie drinken met een ex-collega over een idee voor de aankomende PKM Summit. Mooie dagen voor de boeg!

∞ ✎

Aaron Swartz - Het Internet is nog altijd in crisis

Aaron Swartz staat tussen boekenkasten hij leest een open boek met een intense blik in een sfeervolle en schaduwrijke bibliotheekomgeving er zijn rijen met boeken op de achtergrond

Vandaag is de sterfdag van Aaron Swartz, The Internet’s Own Boy, waar ik bijna elk jaar aandacht aan geef. Zie 2025 | 2024 | 2023 | 2021 | 2019| 2018. Dat doe ik niet voor niks.

Aaron Swartz was een schrijver, programmeur, web-activist en politieke organisator. Hij was onder andere betrokken bij de ontwikkeling van het RSS-format, de ontwikkeling van de webschrijf-taal Markdown, mede-oprichter van Reddit en mede-oprichter van Creative Commons. Swartz kwam op 11 januari 2013 om het leven. Hij koos hier zelf voor. De exacte redenen zullen altijd onduidelijk blijven, al is zijn toenmalige vriendin er duidelijk over in een blogpost, Aaron was opgejaagd wild voor de Amerikaanse overheid door zijn activistische werk.

Elk jaar kijk ik op Aaron’s sterfdag “The Internet’s Own Boy” (Archive.org | Youtube), de documentaire over zijn leven. Om mezelf te blijven herinneren dat een open en vrij internet het waard is om voor op te blijven staan en voor te vechten. Vooral nu. Nog steeds.

En als je deze documentaire kijkt, neem dan direct Tegenlicht’s Error 404: Internet in Crisis mee.

Het World Wide Web, ooit symbool van hoop en vrijheid, is 35 jaar later uitgegroeid tot een web van commerciële belangen, afhankelijkheid en desinformatie. Een aantal grote techbedrijven bepaalt wat we zien en doen, terwijl democratie en autonomie onder druk staan. VPRO Tegenlicht onderzoekt hoe het zo ver heeft kunnen komen én hoe we het internet weer van iedereen kunnen maken.

Ik blijf goede hoop houden dat we als maatschappij een vuist willen en kunnen maken tegen de praktijken van BigTech. Door alle geopolitieke ontwikkelingen, de situatie tussen de Verenigde Staten en Groenland, ik denk dat het moment dichterbij is dan ooit om nog onafhankelijker te zijn van de grootmachten.

Aaron Swartz was een activist, sinds jonge leeftijd. Ik denk vaak aan hem, ik vraag me af welke rol hij zou hebben op het internet van nu, wat hij van de AI ontwikkelingen zou vinden. Zou hij de trainingsdata openbaar kunnen maken van de grote LLM’s zoals hij deed in 2011? Toen openbaarde hij 4 miljoen academische artikelen uit de online JSTOR bibliotheek. Naar eigen zeggen omdat academisch onderzoek door publiek geld wordt gefinancierd en dus openbaar moet zijn. Het is daarom moreel onjuist om dit achter de betaalmuur van JSTOR te zetten, volgens Swartz. Lees zijn Wikipedia pagina om over hem te leren. De jongen ademde en leefde het internet.

Hij is en blijft The Internet’s Own Boy.

Nu kunnen wij het verschil maken. Echt waar. Sluit je aan bij initiatieven als Bits of Freedom, verdiep je in digitale soevereiniteit, volg mensen als Bert Hubert, kom naar de Digitale Fitheid meetup waar we geregeld over deze onderwerpen praten. Komende vrijdag laat ik je zien hoe je je fotobibliotheek in eigen beheer kunt houden in plaats van te vertrouwen op Apple, Microsoft of Google.
Loskomen van BigTech is niet eenvoudig, digitaal activisme is lastig en kan complex zijn. Maar het is allemaal niet onmogelijk. Dat liet Aaron zien. Hij liet zijn stem horen en droeg bij aan een open internet met zijn initiatieven.

B&W image of Aaron Swartz with the text Be Curious. Read Widely. Try new things. What people call intelligence just boils down to curiosity.

∞ ✎

Markdown is een ramp. Wat is het alternatief?

Karl Voit is iemand die graag direct direct duidelijk is. Zijn lange blogpost Markdown Is a Disaster: Why and What to Do Instead vind ik heel erg de moeite waard omdat hij een gevoelig probleem met Markdown blootlegt, het is geen standaard syntax. Er zijn zoveel “smaken” Markdown en bv Obsidian is slechts één van de programma’s die een specifieke smaak van Markdown ondersteunt. En daar eigen smaken aan toevoegt zoals de notatie voor Bases. Is dat slecht? Niet als je altijd Obsidian blijft gebruiken.

Voit legt overduidelijk uit, hij is er niet op uit om je favoriete editor (Obsidian) weg te halen. Maar wel om duidelijk te maken dat voor een Lightweight Markup Language, Markdown niet de beste keuze is.

Wat dan wel?

Hij is een voorstander van Orgdown, een initiatief om de markup-syntax van Org-mode los te koppelen van de Emacs-implementatie. Het probleem dat Orgdown probeert op te lossen: als je zegt “ik gebruik Org-mode”, verwart dat twee dingen: de syntax (de manier waarop je tekst markeert) en de Emacs-software die ermee werkt.

Net als Markdown is Orgdown een plain text markup met minimale syntax. Veel van de werking is vergelijkbaar. Maar het grote verschil is dat Orgdown maar één manier kent om dingen te doen, terwijl Markdown meer varianten toestaat.

Ik vind Orgmode al langer een erg interessante markup taal, omdat het niet alleen documenten kan opmaken, maar een volledige suite van taakbeheer, agenda, outlining, organisatie van documenten en publicatie. Helaas is tot op heden Emacs de beste optie om Orgmode echt goed te gebruiken. En laat Emacs nou niet het meest gebruiksvriendelijke pakket zijn wat je even eenvoudig leert.

Ik heb het al eens eerder gezegd, Emacs is voor mij die oldtimer waar je in de weekenden wat aan klust in de garage. Ik heb het inmiddels al maanden niet meer aangeraakt maar het lonkt nog altijd.

∞ ✎

Waar zijn onze creatieve strooiwagen-namen

Code oranje in Nederland, want het is glad op de weg. Gelukkig zijn er genoeg strooiwagens om de meeste wegen begaanbaar te houden. Naast de snelwegen en autowegen zie ik ze zelfs bij ons door de straat rijden om te strooien.

Natuurlijk is er data van de strooiwagens, waar ze strooien, wat de temperatuur is van het wegdek en hoeveel miljoen kilo zout er al doorheen is gesmeten. In de tussentijd van screenshot en dit schrijven (plm 10 minuten) is er al 70 ton bij gestrooid. Ongelooflijke hoeveelheden dus. Op Rijkswaterstaatstrooit.nl kun je de strooiwagens gedurende de dag en nacht zien rijden in fraaie animaties.

Kaart met wegen in Nederland waarbij voertuigen zout strooien op verschillende locaties terwijl de achtergronden een koele kleur hebben met grafische elementen die gegevens over de strooiacties tonen

RWS heeft nog altijd de kans om onze strooiwagens net zulke opvallende namen te geven als de Schotten. Het is toch fantastisch als Sled Zeppelin of Taylor Drift door je straat rijdt! Of als je Clearopathra tegenkomt, gevolgd door Snowasis. Je kunt ze volgen op de Schotse strooikaart.

Kaart met verschillende iconen van sneeuwschuivers die beweging hebben en verspreid zijn over Schotland met water en wegen zichtbaar in de achtergrond. Er is tekst zichtbaar.

Kom op Rijkswaterstaat, doe ons zo’n naamgeef-wedstrijd en geef ons onze Dick Sneeuwschuif, Strooier McStrooiface, de Strooiwafel, Dooi Maar, Paul de Sneeuw en Max Verstrooien.

∞ ✎

Winter Garden, de popup nieuwsbrief over AI.

Sierlijke tekst toont de naam van een nieuwsbrief die zes edities zal verschijnen en daarna zichzelf zal vernietigen op een lichte achtergrond.

Ik heb al vaker over Robin Sloan geschreven. Hij is van mijn favoriete fictie-schrijvers omdat hij technologie en creativiteit op een beeldende manier combineert. Niet alleen in zijn boeken zoals Mr. Penumbra’s 24 hour bookstore, Sourdough en zijn laatste roman Moonbound. Ik koop trouw zijn posters, vermomd als zines. Sloan is continu zelf bezig met technologie. Al in 2016 experimenteerde hij met een eigen ontwikkeld taalmodel.

Vanwege het jubileum van dit model start hij een pop-up nieuwsbrief. Een gratis nieuwsbrief die slechts zes edities zal bestaan en dan verdwijnt. Het onderwerp is AI, vanuit het perspectief van een schrijver en programmeur die sinds 2016 met deze technologieën werkt. De titel is Winter Garden, de eerste editie is er en ik ben er dol op. Hij legt in de eerste editie uit waarom we nu al te maken hebben met AGI, Artificial General Intelligence. Vooral als je terugblikt op de afgelopen jaren en de evolutie van de grote modellen.

It’s important to emphasize that the capability of these big models was a genuine surprise, even to their custodians. Once understood, the opportunity was quickly grasped … but the magnitude of that initial whoa ?! is still ringing the bell of this century.

Maar hij stelt tegelijk de belangrijkste vraag… Wat nu?

Abonneert allen!

∞ ✎

De verplichte sneeuw-in-het-park foto's

De eerste dag van het jaar dat het goed sneeuwt, dus natuurlijk post je dan foto’s van de sneeuw in je omgeving. Tientallen sneeuwpoppen in het Wilhelminapark te Utrecht. Ik heb me weerhouden om een foto van een besneeuwde fiets te maken.

Sneeuwpoppen staan in een besneeuwd park waar mensen bezig zijn met het maken van sneeuwpoppen en spelen in de sneeuw terwijl vlokken naar beneden vallen.

Sneeuw bedekt bomen met takken in een park mensen wandelen op een besneeuwde grond onder een bewolkte lucht met een rustig winterlandschap in de achtergrond

Een sneeuwfiguur zit op een bank en lijkt te ontspannen terwijl sneeuwvlokken neerdalen op de omgeving met gras en een besneeuwde vloer om hem heen.

∞ ✎

Mijn reactie op het reactiesysteem

Het eerste nieuwe project voor 2026 heb ik zojuist gekozen.

Op een computerbeeldscherm staan verschillende opmerkingen over muziek en streamingdiensten De gebruikers reageren op elkaars berichten in een online discussieforum en er wordt een foutmelding weergegeven over een limiet voor goedkeuren van reacties

Ik ben helemaal klaar met die gehoste versie van Cusdis . Ik had in november een nieuwe self-hosted versie klaar staan. Maar die bleek alleen voor mij te werken. Ik vermoed dat dat weer een probleem is met domeinen die elkaar wel of niet mogen zien. Zo’n onderwerp dat ik nooit goed begrijp…

Maar als ik nu zie dat jullie de moeite nemen om reacties te sturen en het duurt een paar dagen voor ik er aan denk om weer eens te kijken bij Cusdis of er iets nieuws is. Het is zo frustrerend. Want de ingebouwde notificatie via email of webhook werkt gewoon niet. En na het goedkeuren van één reactie ben ik door mijn limiet van 100 goed te keuren reacties voor januari.

Het is maar goed dat ik er zo kalm over blijf. 😬

Anyway, ik ga weer aan de knutsel om te zien of ik het nu wél aan de praat krijg! En tot die tijd, sorry als ik je reactie niet kan goedkeuren. Computer says no.

∞ ✎

Ik vind het een prima begin van het jaar. Ik had mijn verzamelpost met terugblikken als draft staan maar nog niet gepubliceerd. Iets met in slaap vallen op de bank en vergeten… Maar het antidateren van posts gaat dus niet zo lekker hier bij Micro.blog. Dus het kan zijn dat je de terugblik twee keer ziet. Of alleen op 2 januari in plaats van 1 januari. Nou ja. Het blijft mensenwerk he, dat bloggen. Joan Westenberg doet haar duit in het zakje om bloggen weer belangrijker te maken. Ik ben het met haar eens. Natuurlijk.

∞ ✎

Terugblikoverzichtverzamelpost

1 Januari is zo’n dag die in de Meeuwsen Mansion niet echt bestaat. We houden al jaren de dag vrij van verplichtingen. De enige “grappige traditie” (aldus dochter) is op TV de wedstrijd schansspringen kijken in Garmisch-Partenkirchen. Maar verder doen we niets.

Een mooi moment om rustig wat door mijn RSS-feeds te bladeren en de jaarterugblikken van anderen te lezen. Ik doe er zelf niet meer aan. Niet publiek in elk geval. Privé heb ik mijn 100 dingen die 2025 maakten, maar hier blik ik niet zo terug op die manier. Ik geef het podium graag aan anderen! Dus bij deze een selectie in willekeurige volgorde uit mijn feedreader:

Heb jij een terugblik op 2025 die ik heb gemist? Laat me weten!

∞ ✎

Jarige albums in 2026

Over een paar uur is het 2026. Wij vertrekken zo naar vrienden voor een hapje, drankje en nieuwsjaarswens. In de tussentijd luister ik de top 10 van de Tijdloze 100 op Studio Brussel. Absolute aanrader boven de Top 2000! In 2026 is de dertigste verjaardag van een aantal albums waar ik mee opgroeide. Net als in 2024 zet ik ze op een rij. Niet in de minste plaats zodat ik een mooie playlist kan maken op mijn eigen streamingserver!

Een fijne jaarwisseling en veel liefde, rust en wijsheid in het nieuwe jaar. Ben lief voor elkaar.