persoonlijk
De magie van een verhaal op papier
De hoeveelheid papieren post in onze brievenbus na 2 weken vakantie-afwezigheid is verwaarloosbaar. Een brief van de gemeente over parkeerproblemen in de buurt, de eerste snelheidsboete uit Zwitserland en post uit Berkeley, Californië. Die laatste envelop is natuurlijk de leukste. Het zijn de Magic Postcards van Robin Sloan, waar ik al eerder over schreef. Robin stuurde me netjes de bestelling, maar niet voor ik hem mailde met een speciaal verzoek. In zijn nieuwsbrief staat een foto van één van de misprints van de kaarten, waardoor een roze laag zichtbaar wordt en de print zelf in twee delen is gesplitst. Ik wilde eigenlijk wel één van die misprints in plaats van een reguliere kaart. Robin was meteen enthousiast en deed er een misprint bij.
Nu kan ik de Magic Postcards versturen, maar ergens vind ik dat ook zonde. Ze zijn zo fraai gemaakt. Maar het zijn gebruiksvoorwerpen. Dus te gebruiken!
Nog een paar dagen later kreeg ik weer post uit Berkeley. Weer van Robin Sloan. Deze keer ontving ik zijn eerste van twee booklets uit de Summer Workshop 2026, The Writer & The Witch.
Een heerlijk kort fantasy-verhaal met (je verwacht het niet) een eigenwijze schrijver en een heks. Het is eigenlijk een fabel. Met tovenarij. En magie. Het verhaal is her en der online te vinden, maar om het op papier te lezen, zo net na het avondeten, op de bank. Heerlijk. Ik heb nu al zin in zijn tweede boekje, wat einde van de zomer verschijnt.
Digitale fitheid is ook een slaapbank opruimen
Tijdens de bijeenkomsten van Digitale Fitheid gaat het de laatste maanden vaak over AI. Terwijl ik zojuist weer een voorbeeld hoorde dat simpele digitale fitheid nog zo veel meer is dan je complete digitale informatiebehoefte ordenen met AI.
Monique Dubbelman was te gast bij Radio 1 om te praten over haar digitale opruimtechnieken volgens de Swedish Death Cleaning methode, waar ze een hele leuke blogpost over heeft geschreven.
Waar begin je?
Tijdens het gesprek met Monique geven de twee presentatoren grif toe digitale immigranten te zijn. Ze komen uit een tijdperk zonder computers, zonder internet. Ze weten niet goed waar ze moeten beginnen. Want elke mail, elke foto bewaren ze, soms zonder reden. Of omdat ze niet goed weten hoe ze het moeten verwijderen.
Dat geldt voor zoveel mensen: hoe begin je met het opruimen van je digitale foto’s, van e-mail, van tekstbestanden, van muziek. Want ook dat verschrikkelijke U2-album van Apple kwam nog ter sprake. Het was voor mij in 2014 al logisch om het met 3 stappen te verwijderen toen het ongevraagd in iTunes verscheen. Maar dat blijkt dus niet voor iedereen zo logisch. Een leerpuntje voor de Digitale Fitheid meetups. Niet alleen over U2 en muziek verwijderen, maar over het startniveau van de deelnemers. En hoe logisch het dan weer is voor anderen om hun fysieke huis netjes en opgeruimd te houden, daar ligt bij mij het startniveau weer een stuk lager…
Digitaal opruimen is één ding
Naast digitaal opruimen is fysiek opruimen een groot onderwerp in ons huishouden. We kwamen terug van vakantie en zoals zo vaak kijk je dan in je eigen huis rond en denk je: dit moet echt anders, we moeten het echt anders gaan aanpakken.
We hebben dat gevoel al langer. We hebben over de jaren zoveel spullen verzameld. We hebben enorm veel boeken maar denk ook aan administratie, kleding, (inmiddels) overbodige keukenapparatuur en bloempotten die we destijds wel mooi vonden maar nu best overbodig zijn. We hebben nog dozen met DVD’s staan, we hebben dozen waar we niet eens van weten wat er in zit. En ja, ik ben zo iemand met die-ene-doos-met kabels. Want stel je voor dat iemand toch ineens een kabel nodig heeft om Scart met HDMI te koppelen? En is het zo erg om meer dan 10 USB-A naar Micro-USB kabels te bezitten? (Ja!)
Er is veel oud speelgoed van de kinderen. Ze zijn inmiddels 20 en 14. Een deel van het speelgoed willen we echt wel houden uit nostalgische overwegingen of om later door te geven, maar ik denk dat 80% naar de kringloop kan. We kunnen het aan de buurtkinderen weg geven. Of gewoon weggooien.
En over administratie gesproken, we hebben een volledig papertrail van hun schoolcarrière. Zoveel rapporten, losse werkbladen, tekeningen, lesboekjes, losbladige spullen die we aan het einde van elk schooljaar meekrijgen en op de bovenste plank van een opslagkast verdwijnt. Het ligt er inmiddels meer dan 10 jaar. Ik denk dat het wel weg kan…
Die stapel harde schijven
Op de grens van digitaal en fysiek is de hoeveel e-waste die we in ons huis hebben. Zoals 10 micro-USB kabels. Oude iPhones. Een vage mini-laptop met Linux die het niet echt meer doet. En net als Monique heb ik een stapel oude externe harddisks.
Ik heb ze al een tijd geleden leeggehaald en de belangrijkste data ontdubbeld en opgeslagen op een eigen storage server die ik huur bij Hetzner in Duitsland. Nu heb ik die harde schijven nog, maar die kun je niet zomaar bij de milieustraat inleveren. Iemand anders kan die harde schijven pakken, ze aansluiten en al je data bekijken. Je moet dat echt voorbereiden.
Vernietig die harde schijven eerst zelf. Mocht je ze nog ergens op aan kunnen sluiten, dan kun je ze helemaal formatteren en een grondige disk wipe doen. Daarna kun je ze een stuk veiliger wegdoen. Ik heb mijn harddisks met een metaalboor doorboord, zodat de disks onbruikbaar worden. En daarmee kan ik ze veilig bij de milieustraat achterlaten.
Ruimte maken om ruimte te krijgen
We moeten fysiek net zo goed opruimen dus. Maar net als digitaal, waar begin je dan? Want wij hebben wel wat ruimte in huis, maar geen oneindige ruimte. We kwamen tot de conclusie dat we een soort pitstop nodig hebben om tijdelijk spullen op te bergen. Zodat we de ruimte krijgen in huis om het opnieuw aan te kleden en nieuwe keuzes te maken. Een nieuwe kast of betere muurplanken.
Die pitstop hebben we, maar zelfs die zat vol. Een paar jaar geleden huurden we een storagebox in zo’n onooglijk pand aan de rand van de stad. Met die 6 m3 opslag konden we een grote slaapbank tijdelijk opbergen. We wilden hem bewaren voor onze dochter, als ze op kamers gaat wonen. Nu woont ze inmiddels in een studentenhuis, maar die kamer is veel te klein voor de slaapbank. En die slaapbank is bij nader inzien enorm groot en enorm zwaar. Mocht ze ooit iets nodig hebben, dan kopen we inmiddels liever een nieuwe slaapbank dan dit lompe ding te versjouwen.
We hakten de knoop door. We regelden een busje om de slaapbank uit de opslag te halen. Plus wat andere losse spullen die we gaandeweg tegenkwamen die we niet meer nodig hebben. Dat gaf ineens enorm veel ruimte in de opslagruimte.
Bij het afvalscheidingsstation in Utrecht is een dependance van de kringloopwinkel. Ons eerste idee was om de slaapbank daar weg te geven. Maar bij het woord “slaapbank” schudde de medewerker al resoluut zijn hoofd. “Slaapbanken, die raak ik aan de straatstenen niet kwijt. Ik heb een magazijn vol met slaapbanken en ik krijg ze niet verkocht. Dus nee, die neem ik niet meer aan.” De slaapbank kwam daarna roemloos aan zijn einde in de container van het grof afval.
Die ruimte in onze storagebox, daar kunnen we nu tijdelijk wat dozen met boeken en andere spullen kwijt, die we nog wel willen houden, maar die niet direct in het zicht hoeven te zijn. En dat zorgt er weer voor dat we ruimte in een aantal kamers krijgen. Zodat we die goed kunnen inrichten. Waar we bewuste keuzes maken wat we wel en niet willen houden. Dat gaat over kleding, boeken, paperassen, speelgoed en ander spul. En zo denk ik dat we het komende half jaar stukje bij beetje steeds bezig zijn om ons huis wat verder op te ruimen. En hopelijk de opslagruimte uiteindelijk kunnen verkleinen of zelfs opzeggen.
Opruimen verspreidt zich
Opruimen is niet altijd even makkelijk voor ons. We weten nu dat we met één plek moeten beginnen, soms rigoreuze keuzes moeten maken en daarna er op vertrouwen dat het opruimvirus zich over het hele huis verspreidt. Opruimen is noodzakelijk. Keuzes maken, niet alles willen bewaren. Als we dat fysiek doen is het digitaal net zo logisch. Ondanks de groeiende mogelijkheden in de cloud, met eigen servers, is het niet altijd nodig om maar alles te blijven bewaren.
We hebben nog geen digitale opruimcoach nodig zoals Monique heeft gemaakt. Mijn vrouw en ik houden elkaar scherp en we hebben een beeld hoe we het willen hebben. Dat kost tijd, het brengt discussie over wat we wel en niet houden. Uiteindelijk leer je nog beter te waarderen wat je wél bewaart. Omdat het een bewuste keuze is, omdat het meer in beeld is.
En soms helpt het om even tijdelijk dingen buitenshuis te bewaren, al is het maar dat het uit zicht is. Dat geeft je de ruimte om in je eigen huis weer dingen op een andere manier in te richten en het leuker te maken voor jezelf.
Blackout stickers zijn onmisbaar voor je vakantie
Waar wij slapen moet het zo donker en stil mogelijk zijn. We kunnen beiden slecht tegen tikkende wekkers, controle lampjes of knipperende LED-lichtjes. In een hotelkamer is dat nogal eens een uitdaging, aangezien er altijd wel een wandpaneel van de airco hangt of de TV tegenover het bed staat.
Nu zijn we om een of andere reden goed gewend aan het rode lampje van de TV. Thuis stoort het ons niet, dus in een hotelkamer kunnen we dat prima hebben. Voornamelijk omdat zo’n rood lampje zelden een licht uitstraalt waar vliegtuigen op kunnen navigeren. Hoe anders is dat met het wandpaneel van de airco!
De twee lampjes in de foto hierboven gaven in de nacht een enorme licht in de hotelkamer. Het geluid van de airco zelf viel reuze mee, door de warmte was het nodig die nacht. Dus we lieten de airco gewoon aan staan. Maar in ruil daarvoor kregen we een signalering die niet zou misstaan in matrixborden boven snelwegen. Onze hele kamer werd behoorlijk verlicht door de twee groene oogjes van de airco.
Gelukkig heb ik sinds een paar jaar de oplossing bij me in de koffer.
Deze pikzwarte vinyl-stickers komen in verschillende formaten en zijn op allerlei LED-lichtjes en andere apparaten te gebruiken om het licht te blokkeren. Eén zo’n vel kost een paar euro, bij de betere webshop. Ik kocht deze rond 2023 bij BOL.com, en elk jaar heeft het ons uitstekend geholpen op menig hotelkamer. Je ziet dat ik al meerdere stickers heb gebruikt voor verschillende apparaten. Zelfs het aftapen van een compleet LED-scherm van een airco systeem werkte prima. Net zo goed als voor de lampjes op dit airco systeem.
Ik heb geen foto’s om het verschil te laten zien hoe donker de kamer plots werd, maar geloof me, we sliepen een stuk beter nadat ik deze twee zwarte vrienden op het paneel plakte. En de dag erna verwijder je ze eenvoudig, zodat je geen spoor achter laat van je eigen hotelkamer-hack voor het kamerpersoneel.
Slaap je in hotelkamers, schaf zo’n velletje stickers aan. Je hebt er jaren plezier van.
Keep going. Zelfs op vakantie
Dit is niet een standaard vakantieblog. Ik lees ze met veel plezier van anderen, zoals van Elmine in Londen en Jan in Albanië. Onze dagelijkse beslommeringen en avonturen vertrouw ik deze vakantie alleen toe aan het papier. Ik maak elke dag een tekening van de dag er voor. Wat korte aantekeningen, ik plak een polaroid er bij. Dat gaat in ons vakantie-notitieboek en blijft daar. Alleen voor ons. Ik schrijf er over de uitkijktorens in Ettlingen. Het verkeer rondom Milaan en mijn bezoek aan de Codex Atlanticus van Leonardo da Vinci (een hoogtepunt deze vakantie). We dwaalden door de middeleeuwse straten van Lucca en werden langzaam verliefd op het stadje. Ik ontdekte daar de non-alcoholische Aperol Spritz. We kwamen terug in Greve in Chianti, waar we in 2017 in hetzelfde restaurant aten en het was nog altijd ”tipica Toscana”.
Inmiddels zit ik op ons balkon van het eigen appartement. We zitten aan de rand van het dorp Gaiole in Chainti. In Toscane, het hart van de Chianti streek. We zijn omringd door de Toscaanse heuvels, vanaf ons balkon zie ik drie wijngaarden en ik kijk op het kleine dorpje met kerkje en een typisch Italiaans marktpleintje. Zoals je ze kent uit de oude Italiaanse films met Sophia Loren. Het enige wat ik hoor zijn de luid kwetterende zwaluwen die een nest bij ons appartementcomplex hebben. Ergens in het dorpje een blaffende hond en het gejoel van Deense en Duitse kinderen in het zwembad, direct onder ons appartement.
Het is precies op die plek waar ik nu schrijf. Waar ik dit schrijf. Dat is eerlijk gezegd het enige wat uit mijn handen komt. Sinds jaar en dag kenmerken mijn vakanties zich door een enorme rusteloosheid. Het liefst wilde ik elke dag iets doen. Op bezoek in een stadje, een kerk bekijken. Een markt. Naar een zwembad, een bos, als we maar op pad waren. Langzaam maar zeker werd me duidelijk dat dát geen vakantie is. Voor mij niet en voor de rest van het gezin niet. Ik heb een enorme moeite om echt rust te nemen tijdens de vakantie. Er moet altijd wel iets gebeuren, anders zijn dat verloren dagen en uren. Maar dat roer moet om. Ik moet echt meer rust nemen. Met de symptomen van PSC die niet erger worden, maar zeker niet minder, moet ik duidelijk meer rekening houden. Zeker in de hitte van centraal Italië. Het is deze dagen minimaal 35 graden. ‘s Nachts daalt de temperatuur niet onder de 23 graden. Dat dwingt me wel om rustig aan te doen.
Ik had me voorgenomen, deze vakantie pak ik het anders aan. Ik neem wél een iPad en een draagbaar toetsenbord mee. Niet om druk aan het werk te zijn. Maar om in elk geval in de ochtenden wat verder te kunnen schrijven aan CreativeNotes. Ik ben al ver in alle hoofdstukken, ik ben op het punt dat er conclusies, samenvattingen, eigen ideeën nodig zijn. Om alles aan elkaar te rijgen. Dat, bedacht ik me, kan ik prima doen op het balkon in Gaiole. Want dan heb ik geen werkverplichtingen. Geen workshops die voorbereiding nodig hebben, geen planningen of offertes. Ik hoef me alleen maar te focussen op het schrijven. Ik schrijf wat in de ochtend en verder neem ik rust.
Toch lukt het niet.
Dat heeft niets met werk te maken. Ik heb in 10 dagen geen werkgerelateerde mail gekregen, er paniekeert niemand via Whatsapp of Signal. Ik heb al 10 dagen geen LinkedIn gezien. Claude en alle andere AI-programma’s blijven uit. Ik hoef niets, er is geen afleiding.
Toch lukt het niet om verder te schrijven aan CreativeNotes. Ik zit vast.
Dat klinkt heftiger dan het is, maar gelukkig herken ik de signalen. Ik weet dat ik hier doorheen moet. Ik heb door de maanden heen zoveel informatie opgeslagen in Obsidian. Ik heb 15 interviews, sommige in 2 delen. Ik heb transcripts, ik heb al geredigeerde hoofdstukken. Er ligt zoveel klaar om aan elkaar te rijgen. Maar ik krijg het niet uit mijn handen. Ik kan me er gewoon even niet toe zetten. Ik denk dat ik de rust hier op vakantie harder nodig heb dan ik zelf had gedacht.
Dit gevoel gaat weer weg, dat weet ik. Er komt een moment dat ik weer prima aan de hoofdstukken kan schrijven. Misschien is dat pas als ik thuis ben. Misschien dat door deze blogpost de neurale netwerken in mijn hoofd weer de juiste verbindingen maken. Kan het zomaar zijn dat ik morgen een hoofdstuk er uit pers.
Als ik in de ochtend tijdens het ontbijt mijn blik over de Toscaanse heuvels laat gaan, dan heb ik niet de aandrang om diep denkwerk te doen over de laatste hoofdstukken. Ik had de quasi-romatische gedachte dat ik het klusje prima zou klaren, hier in het hart van Italië. Dat ik eenmaal terug de losse hoofdstukken zou samenvoegen en alles netjes in elkaar valt. Niets is minder waar. Het wil gewoon niet.
Dus ik hou me bezig met wat administratief productiviteits-theater. Ik verzamel op indexkaarten wat losse patronen uit de gesprekken. Ik denk er nog eens over na. Ik zet er wat nieuwe ideeën bij. Ik herlees hoofdstukken die ik nog voor redactie moet inleveren. Ik verzamel nieuwe transcripts en lees ze door om extra informatie toe te voegen aan bestaande hoofdstukken. Het is allemaal nodig, maar ik zou liever nu echt iets nieuws maken.
Maar… zet Claude dan aan het werk! Die kan je toch prima op weg helpen?
Eerlijk gezegd helpt AI me maar ten dele bij de hoofdstukken. Het helpt me prima om verbanden te leggen tussen de transcripts. Om een geraamte van een hoofdstuk weg te zetten. Maar het echte schrijfwerk komt van mij. Niet van AI. Dat gebeurde in de eerdere hoofdstukken en dat kostte me meer tijd om weg te halen en te herschrijven, dan dat het me echt tijd opleverde.
Ik ben op vakantie. Ik wil nu even geen gesprekken met LLM’s. Ik mis het ook niet. Ik maakte de afspraak met mezelf om deze vakantie zo AI-loos mogelijk door te brengen en dat werkt uitstekend voor me. We gebruiken Google Translate om de labels in de supermarkt te ontcijferen. Soms laat ik DuckDuckGo toch even een AI samenvatting samenstellen van de zoekresultaten. Maar verder blijft de vakantie AI-vrij.
Ik kreeg vandaag de 29,5-daagse nieuwsbrief van Robin Sloan. Trouwe lezers weten, ik ben een groot fan van de auteur. Hij kondigt een nieuwe set handgedrukte kaarten aan die ik direct bestel. Maar belangrijker is het thema van zijn nieuwsbrief. ”Keep going”. Ik moest dat echt even horen vandaag, want het is exact wat er speelt. Ik moet gewoon door blijven gaan. Deze kleine schrijfdip is tijdelijk en er komt een ander moment waar ik weer verder kan. Nu is het credo “Keep Going”. Daarom deze blogpost, geen standaard vakantieblog maar een train of thoughts die me op een ander traject brengt. Als het maar vooruit is.
Keep Going.
Het is wonderbaarlijk dat we in mei al onze zomervakantie hebben geboekt! Eigenlijk begin april al, maar door wat miscommunicatie was wat communicatie gemist. Dat maakt het nog meer wonderbaarlijker! Het plan is af te reizen naar Gaiole in Chianti, onze favoriete vakantiestreek in Italië. Een appartement met zwembad en balkon op het westen. Meer hebben we niet nodig. Vooruit, een paar wijntjes erbij.
De verplichte sneeuw-in-het-park foto's
De eerste dag van het jaar dat het goed sneeuwt, dus natuurlijk post je dan foto’s van de sneeuw in je omgeving. Tientallen sneeuwpoppen in het Wilhelminapark te Utrecht. Ik heb me weerhouden om een foto van een besneeuwde fiets te maken.
Ubuntu server geupgrade, FreshRSS geupgrade, AI News Bot getweaked, Plex server geïnstalleerd met koppeling naar mijn Hetzner storage vol muziek en films. Prima dagje computeren zo op Tweede Kerstdag. En homemade ragout tussendoor! Claude helpt overal met lijstjes, tips en uitleg. Behalve de ragout. Dat kan ik prima zelf.
De onbegrijpelijke logica van fotosynchronisatie op de Mac
Ik begrijp niet hoe de synchronisatie van Foto’s in iCloud werkt. Ik maak zojuist een tiental foto’s van teksten met mijn iPhone. Die is volledig opgeladen en is verbonden met de thuis Wifi. Als ik op dezelfde plek op mijn laptop de Photos app open, zie ik de nieuwe foto’s niet direct verschijnen. Die laptop zit aan het stroom en is verbonden met hetzelfde Wifi netwerk. Terwijl ik wacht op het synchroniseren van de foto’s die ik 2 - 3 minuten geleden heb gemaakt, maak ik nog een screenshot van iets wat ik op mijn telefoonscherm zie. Die wordt opgeslagen in de Photos app op mijn telefoon, da’s logisch. Wat in mijn hoofd minder logisch is, vrijwel gelijktijdig verschijnt dat screenshot in de Photos app op mijn laptop. Die is direct gesynchroniseerd. Terwijl de foto’s die ik er voor heb gemaakt nog niet zijn gesynchroniseerd. Om het te testen, maak ik nog eens een foto in plaats van een screenshot. Die foto verschijnt ook direct in mijn Photos app.
Als ik in Safari in mijn iCloud account kijk, zijn de foto’s die ik eerst maakte nog steeds niet gesynchroniseerd. Op mijn telefoon staat “32 foto’s synchroniseren naar iCloud” maar er gebeurt niets. Het vreemde is dus, screenshots worden direct gesynchroniseerd, maar als ik een foto maak met mijn iPhone camera gebeurt er niets.
Hoe is dit op te lossen?
Terwijl ik dit schrijf zie ik de foto’s langzaam binnen druppelen in de iCloud fotobibliotheek. Terwijl een testfoto die ik nog veel later maakte, direct werd gesynchroniseerd.
Genoeg te ontdekken
Over 2,5 week is het 25 jaar geleden dat ik startte met bloggen. Je zou zeggen dat ik in die 25 jaar wel in de smiezen heb gekregen hoe, wat en waarom ik maar op dat internet blijf publiceren. Dat het me stapels lezers, volgers, projecten, faam en fortuin zou brengen. Niets van zulks. Nou ja, wel genoeg lezers. Volgens mij. Ik weet dat er een kleine trouwe groep is die dit blog leest via RSS of op de site. Soms reageert.
Naarmate de jaren verstrijken besef ik dat dit blog vooral echt voor mezelf is. Na al die jaren is het rijk archief met wat me ooit bezighield. In de eerste vijf jaar deed ik dat niet alleen, al doet het archief nu anders vermoeden. Dat is een import-fout die ik eigenlijk eens recht moet trekken. Maar daar wil ik het nu niet over hebben.
Vanochtend las ik achter elkaar Genoeg van Elja en Substance and Exploration come First van Ton. Beiden raken een essentie van online publiceren. Elja zoekt na al die jaren nog altijd een manier om zingeving te vinden in het publiceren.
Ik begin ook een klein beetje genoeg te krijgen van mezelf als blogger, eerlijk gezegd. Bloggen over wat je hebt gedaan, gedacht, bedacht, ingezien, beleefd en vindt….. pfff. Whatever. Wat doet het er toe?
Ton ontdekt na soul-searching een belangrijk nieuw inzicht.
I have identified three things to help me align my activities better with the way my mind functions.
Wat ik lees bij Ton resoneert enorm bij mij op dit moment. Na een paar maanden geen (betaald) werk, twijfel ik nog altijd wat ik nou eigenlijk moet worden als ik groot ben. Ik haal enorm veel plezier uit de ontdekkingstochten die ik nu doe. De eerste gesprekken voor CreativeNotes, lezen over creativiteit, eigen oude interesses opnieuw ontdekken. Het zijn allemaal bezigheden die misschien niet als werk zijn te bestempelen, maar waar ik enorm veel voldoening uit haal. En ik vind het leuk om dat met anderen te delen. Want dat doet er toe. (Zie je het bruggetje verschijnen naar Elja?). Als ik iets heb geleerd in de afgelopen 25 jaar is dat wat je deelt altijd voor iemand anders van waarde kan zijn. Al voelt dat niet zo op dat moment.
Ik heb me vaak genoeg afgevraagd waarom ik toch weer over Webmentions, Mastodon, self-publishing, schrijven of D&D zou schrijven. Er is al zoveel op dat internet, wat voegt mijn stem daar nog aan toe? Maar als ik dan een email krijg van een lezer die laat weten dat mijn uitleg over Mastodon echt heeft geholpen. Of als ik iemand spreek bij een evenement die me vertelt dat ze door mij ook is gaan bloggen. Misschien niet zo langdurig als ik doe, maar ze doet het wel. Om een eigen stem te vinden. Om die te gebruiken. Want laten we eerlijk zijn, je kunt je eigen stem pas vinden als je hem ook gebruikt. Als je hem laat horen.
Je hoeft niet over AI te schrijven. Je hoeft niet te pleasen voor een publiek, menselijk of machinaal. Je kunt prima bezig zijn met waar je enorm veel plezier uit haalt. En het mooie is dat je dit voor jezelf kunt documenteren, voor anderen om mee te lezen. En te delen in je plezier. Er door geïnspireerd te raken, nadenken hoe ze zelf in het leven staan en misschien wel iets veranderen. Dat alleen al maakt het de moeite waard om op je eigen plek te publiceren. Niet voor het grote publiek, niet voor de roem of om je personal brand op te bouwen. Dat laatste doe je toch wel. Door jezelf te zijn. Ga ontdekken en spelen. En laat het ons weten.
Zoals Ton afsluit met de wijze woorden:
I’ve felt the positive effect whenever I’m able to build exploring into my day, giving me a sense of wonder.
Logaritmisch langzaam lezen
Het moment dat ik een boekwinkel binnenloop lijkt het of tijd en ruimte even stilstaan. Ik kom zelden zonder een boek naar buiten. Mijn anti-library groeit exponentieel, maar ik lees logaritmisch langzaam. Dat is op zich geen groot probleem. Het is altijd fijn om te weten dat er nog genoeg is om je hersens mee te voeden.
Ik was vandaag in Lit, die hun één-maands-verjaardag vierden in de binnenstad van Utrecht. Een echte aanrader voor boekenliefhebbers. Helaas hebben ze (nog?) geen eigen website, alleen een paar social silo-accounts. Tegelijk vind ik dat ze niet direct een website nodig hebben, het is een winkel waar je gewoon in wilt ronddwalen. In random boeken bladeren, even rustig zitten en rondkijken. Of op blind date met een boek.
Alle boeken in de kast zijn ingepakt en hebben alleen een label met trefwoorden voor het boek. Inderdaad, don’t judge a book by it’s cover.
Het kaartenrek is niet groot, maar wel de moeite waard. Hilarische uitspraken naast fraaie kunstkaarten.
Ik liep naar buiten met 50 AI Ideas You Need to Know van Keith Mansfield, waarin hij de AI ontwikkelingen in een historisch perspectief plaatst.
Kortom: Lit. English Bookstore aan de Oudegracht in Utrecht, een aanrader als je in de buurt bent en je anti-library wel wat liefde nodig heeft!
Kriebel
De hooikoorts heeft in volle glorie toegeslagen in mijn neus, voorhoofdsholte, keel en daaropvolgend elke spier in mijn lichaam. In plaats van het traditionele niezen op onverwachte en vaak ongepaste momenten, heeft de hooikoorts in deze editie een shapeshift gedaan naar hoesten en keelpijn. Of nou… hoesten… meer blaffen als een bejaarde zeehond die om aandacht vraagt.
Dat we een kat in huis hebben die besluit zich definitief van zijn wintervacht te ontdoen met dit warme weer helpt niet echt. Overal dansen de haren om me heen en ik voel het kriebelen in mijn lijf. De afgelopen dagen ben ik in de weer met een combinatie van het pollennieuws en de lokale bomenkaart, om te achterhalen welke boomsoort de boosdoener is voor me. Ik ben er nog niet zeker van, plus het kan net zo goed een grassoort zijn, aangezien die nu in volle bloei staan. En dan nog, als ik het weet, wat kan ik er dan aan doen?
De Blauw Regen in onze achtertuin doet het dit jaar wel extra goed. Heerlijk om vanuit het keukenraam te zien hoe bijen en hommels het stuifmeel vinden en meenemen.
Het gevolg van de hooikoorts is dat ik met deze prachtige dagen veel slaap. De hooikoorts kost me bakken met energie en dat merk ik meteen. De Dampo keelpastilles, cetrizine pilletjes en Carelastin neusspray draaien overuren, maar ik word vooral blij dat ik nu extra schepjes lokale honing mag. Honing van een lokale imker bevat de pollen die uit de buurt komen. Door dagelijks een of meer theelepels te nemen, bouw je een immuunsysteem op. Is het wetenschappelijk onderbouwd? Niet echt. Daarnaast, lokale honing hier uit de buurt is niet de goedkoopste maar wat is het enorm lekker! En dat is ook wat waard voor me.
Het mocht wel weer eens. Ik heb eindelijk mijn NOW pagina weer eens geüpdate. Er is genoeg te vertellen!
Renewal (IndieWeb Carnival April 2025)
For English readers, you will find a translation below the Dutch version.
Renewal. Vernieuwing. Dat is deze maand het thema in de Indieweb Carnival, een maandelijks terugkerend online evenement, waar je als blogger wordt uitgenodigd om over een specifiek thema te schrijven op je eigen website. Ik heb er al lang niet meer aan meegedaan, maar het thema Renewal van deze maand past goed bij mijn huidige situatie.
Want ik zit in een proces van vernieuwing. Een proces waar ik begin april in terecht ben gekomen, sinds ik niet meer bij Kaliber werk en thuis ben. Ik ben officieel tot eind mei nog in dienst, maar inmiddels vrijgesteld van werk.
Niet schrikken, het gaat goed met me.
Wat is er gebeurd?
Vanaf mei 2019 heb ik bij Kaliber gewerkt en gaf ik vorm aan Kaliber Studio, de contenthub van het bureau. Waar we met 4 contentspecialisten webcopy schrijven voor onze klanten en woorden geven aan wat ze willen zeggen. Door onder andere interviews, testimonials, video, audio, maar ook tone of voice en contentstrategie. Helaas houdt Kaliber Studio op te bestaan. Het bureau Kaliber gaat het nog altijd voor de wind. Er ligt een vol portfolio aan werk voor de strategen, designers, developers en UX-specialisten. Maar helaas past Kaliber Studio daar niet meer in. En dat betekent dat mijn rol eindigt bij Kaliber.
Dat is heel vervelend en heel triest. Het is niet makkelijk om afscheid te nemen van het bureau waar ik sinds 1997 deel van uitmaakte. Waar ik een pauze nam van 2009 tot 2019 om andere werkgebieden te verkennen, maar uiteindelijk toch weer terugkwam. Want Kaliber is een uniek bureau. Omdat iedereen die er werkt de unieke eigenschap heeft van ontdekkingsdrift. Een moeilijk te omschrijven gevoel, maar zie het als de drang om steeds nieuwe horizons te ontdekken in je vakgebied en de wereld om je heen. Om te zien wat er achter die horizon ligt. Jezelf uitdagen en met elkaar het werk beter maken.
Dat brengt me bij het thema van de Indieweb Carnival, vernieuwing.
Vernieuwing
Het is tijd voor mij om te vernieuwen. Om nieuwe paden te ontdekken. Om voorbij een nieuwe horizon te gaan. Vernieuwing gaat niet vanzelf. Het is niet dat ik ’s ochtends wakker word en denk, kom, laat ik me eens vernieuwen. Het is een proces waar je doorheen gaat. Waar je doorheen móet. De eerste weken na het ontslag zat ik thuis en ik wilde vooral uitrusten. Veel slapen. Wandelen. Even alles op pauze zetten en rustig laten bezinken. Inmiddels heb ik op een mooie manier afscheid genomen van iedereen bij Kaliber en begint het nieuwe hoofdstuk. De ontdekkingsdrift gaat aan.
Ik heb nog geen idee welke kant het exact op zal gaan. Ik heb wel wat vage contouren van onderwerpen die me al jaren bezig houden. Het zijn de onderwerpen waar nu de tijd rijp voor is om te ontdekken wat ik er in kan betekenen. Het zijn onderwerpen die je op mijn blog terug kunt vinden: Het onafhankelijke internet. Onafhankelijk van BigTech en meer oog voor data soevereiniteit. Maar ook een onderwerp als persoonlijk kennismanagement, hoe dat kan helpen in meer onafhankelijk te worden en meer in controle over je eigen digitale fitheid. Hyperlokale communities en netwerken die met elkaar verbinden en waar algoritmes geen verdienmodel of radicaliseringsmachine zijn. Maar een transparant hulpmiddel waar je als burger invloed op kunt uitoefenen. Dit ligt dicht bij de theorie van Networked Agency die Ton Zijlstra ontwikkelde. Maar tegelijk is Generative AI niet te negeren. De ontwikkelingen gaan razendsnel, zijn zorgelijk als het gaat om copyright, ethiek, privacy en energieverbruik. Hoe daar mee om te gaan? Wat betekenen die vernieuwingen op langere termijn? Hoe kun je gebruik maken van de ontwikkelingen en wat doet dat met ons als mens? Een belangrijke vraag die Marco Derksen recent deelde in zijn LinkedIn nieuwsbrief.
En welke rol wil ik daar in spelen? Welke nieuwe rol? Hoe ga ik me daar opnieuw in ontdekken en een nieuw pad effenen? Waar ga ik me op mijn gemak voelen en van waarde zijn? Dat mag ik de komende tijd gaan ontdekken.
Zoals ik steeds meer leer in het Taoïsme, is het belangrijk om dat pad te vinden zonder weerstand te geven. Zonder me te forceren in een bepaalde richting te gaan. Het principe van Wu Wei, egoloos handelen zonder belangen, zal me de richting geven die nodig is. De ruimte die er nu plots is, geeft nieuwe mogelijkheden. Je kunt het vergelijken met een schaal. Deze is nuttig door de lege ruimte die het heeft (Tao Te Ching, hoofdstuk 11). Zo maak ik nu de ruimte voor iets nieuws, door het oude los te laten. Vernieuwing is een natuurlijk gevolg van leven in lijn met het Taoïsme en de Tao Te Ching. Ik hoef niet actief te zoeken naar die vernieuwing, een rol of baan forceren. Ik kan vertrouwen op de ruimte die er nu is, om zo iets nieuws te laten ontstaan.
De leidraad die ik al jaren volg, is de uitspraak die Steward Brant ooit deed.
“Stay hungry, stay foolish”
De ruimte is er, de ontdekkingsdrift is er. Ik ben benieuwd wat er komt.
English version
Renewal. The theme of this month’s Indieweb Carnival, an online event where you, as a blogger, are invited to write about a specific theme on your own website. I haven’t participated in it in a long time, but this month’s Renewal theme fits well with my current situation.
For I am in a process of renewal. A process I entered at the beginning of April, since I am no longer working and home at Caliber. I am still officially employed until the end of May, but have since been exempt from work.
Don’t worry, I’m doing well.
What happened.
Starting in May 2019, I joined Kaliber and shaped Kaliber Studio, the agency’s content hub. Together with 3 content specialists we write web copy for our clients and give words to what they want to say. Through interviews, testimonials, video, audio, as well as tone of voice and content strategy, among other things.
Unfortunately, Kaliber Studio is coming to an end. The Kaliber agency is still going strong. There is a full portfolio of work for its strategists, designers, developers and UX specialists. But unfortunately, Kaliber Studio no longer fits into that. And that means my role at Kaliber ends.
That’s very unfortunate and very sad. It’s not easy to say goodbye to the agency I’ve been a part of since 1997. Where I took a break from 2009 to 2019 to explore other areas of work, but eventually came back. Because Kaliber is a unique agency. Because everyone who works there has the unique trait of discovery drive. A difficult feeling to describe, but think of it as the urge to constantly discover new horizons in your field and the world around you. To see what lies beyond those horizons. To challenge yourself and make the work better together.
Which brings me to the theme of the Indieweb Carnival, renewal.
Renewal
It is time for me to renew. To uncover new paths. To go beyond a new horizon. Renewal doesn’t come naturally. It’s not that I wake up in the morning and think, come on, let me renew. It’s a process you go through. That you háve to go through. The first few weeks after my discharge I just wanted to rest. Sleep a lot. To walk. Put everything on hold and let it sink in quietly. Meanwhile I said goodbye to everyone at Kaliber the best way possible so now the new chapter begins. The discovery drive turns on.
I have no idea yet exactly which way it will go. I do have some vague outlines of topics that have kept me interested for years. They are the topics where now is the time to uncover what I can do in them. Topics that can be found on my blog: The independent internet. Independent of BigTech and more mindful of data sovereignty. But also a topic like personal knowledge management, how it can help in becoming more independent and more in control of your own digital fitness. Hyperlocal communities and networks that interconnect and where algorithms are not a revenue model or radicalization machine. But rather a transparent tool that you can influence as a citizen. This is close to the theory of Networked Agency developed by Ton Zijlstra. At the same time, however, Generative AI cannot be ignored. The developments are accelerating rapidly, and at the same time are worrisome when it comes to copyright, ethics, privacy and energy consumption. How should we deal with that? What do these innovations mean in the longer term? How can you use these developments and more importantly, what impact do they have on us as human beings? An important question Marco Derksen recently shared in his LinkedIn newsletter.
And what role do I want to play in that? Eactly what new role will this be? How will I rediscover myself in it and pave a new path? Where will I feel comfortable and be of value? That is what I will have the chance to uncover over the coming period.
As I am increasingly learning in Taoism, it is important to find this path without giving resistance. Without forcing myself to go in a specific direction. The Daoist principle of Wu Wei, egoless action without interests, will give me the direction I need. The space that is suddenly there now gives new possibilities. You can compare this to a bowl. The bowl is useful because of the empty space it has (Tao Te Ching, Chapter 11). Thus, I am now making space for something new by letting go of the old. Renewal is a natural consequence of living in line with Taoism and the Tao Te Ching. I don’t have to actively seek that renewal, force a role or job. I can trust the space I am given, in order to allow for something new to emerge.
The guiding principle I’ve been following for years is the quote Steward Brant once made.
“Stay hungry, stay foolish”
The headspace is here, the discovery drive is present. I look forward to see what comes next.