Normaal zou ik nieuws als dit binnen een dag of twee dagen wel op hebben gepikt en er zelf iets over hebben geschreven. Maar nu zit er bijna twee weken tussen. Op 24 juni is de blogger, schrijver, fotograaf Om Malik overleden. En toevallig lees ik daar gisteren over. Jan schrijft een prachtig bericht hoe hij Om op een afstand bewonderde. Hoe Om een een echte blogger is. Een eersteling. Iemand die door veel te delen juist vermenigvuldigde.

Het is verschrikkelijk dat hij is overleden. Om is een van de oerbloggers; hij verdiende zijn sporenin de techjournalistiek van Silicon Valley. Hij heeft een enorm oeuvre opgebouwd met zijn scherpe blik over alle (Big)tech bedrijven. Hij zag nieuwe trends heel vroeg, eerder dan veel anderen. Ik volgde Om’s blog niet meer religieus zoals ik dat vroeger wel deed, maar net als Jan bewonderde ik hem van een afstand. Hij was een van de OG bloggers en zal dat altijd blijven. Dat bewijzen de vele verhalen over zijn leven

Maar dit bericht maakt tegelijk iets anders bij mij los. Hoe kan het dat ik dit pas twee weken later lees? Had ik het eerder moeten weten? Willen weten? Is dat belangrijk voor me? Misschien niet exact dit bericht, maar door de jaren heen hield ik zoveel nieuws bij dat ik een bericht als Om’s afscheid zeker veel eerder had gezien.

Mijn RSS-feeds zijn al tijden ongelezen, ik ben niet dagelijks op een vaste set blogs te vinden en het meeste wat ik bijhoud is gerelateerd aan AI, wat ik uit nieuwsbrieven, Linkedin en Whatsapp groepen haal. Het bericht van Om zette me op pauze om na te denken: vind ik dát dan wel de moeite waard? Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten dat als ik dit soort vragen aan mezelf stel, het antwoord echt wel weet.

Ik kies er zelf voor om als zelfstandige diensten aan te bieden rondom AI. Dat betekent dat ik de veel te snelle technische ontwikkelingen volg. Maar ik vergeet om me heen te kijken en te zien wat er nog meer op dat fantastische open internet gebeurt. Vrienden die ik normaal volg, die dicht bij mij staan en die op een afstand wonen en werken, lijk ik plots uit het oog te zijn verloren.

Die realisatie betekent dat het tijd is om daar iets aan te doen. Dat betekent echt keuzes maken wat ik op een dag consumeer en natuurlijk er zelf over te schrijven.

Tenslotte over Om Malik, in september lijkt er een OmFest te komen, georganiseerd door zijn goede vriend Matt Mullenweg die een prachtige blogpost over hem schrijft. Het lezen meer dan waard.

Om’s last word was “love.”