Digging the digital

Juni! Iets meer dan een jaar geleden begon ik met dit project en inmiddels zit ik tegen de eindfase. Ik maak foto’s, schrijf hoofdstukken, gooi overal nog onderzoek-annotaties tussen en denk na over de vormgeving. Mooie tijden!

Lees je dit voor het eerst, welkom! Mijn naam is Frank Meeuwsen en ik ben in mei 2025 gestart met een onderzoek/project/boekidee rondom het vraagstuk “Hoe gebruiken creatieve professionals een papieren notitieboek als startpunt voor hun creatieve werk, en welke patronen zijn daar te ontdekken die voor andere kenniswerkers interessant en inspirerend zijn?” Je kunt hier alle details lezen. Hier praat ik je bij over de voortgang en wat er aan komt.

De eerste feedback

Ik geef toe, ik was blij toen ik die mail kreeg van mijn tegenlezer en schrijfcoach.
Een paar weken geleden stuurde ik eindelijk het bestand “H1-H5-Draft” met de eerste teksten. En met best een zenuwachtig gevoel in mijn maag. Het is de eerste keer dat iemand meeleest met mijn schrijven en er iets van gaat vinden. Maar het viel enorm mee!

“De kern is (en blijft) namelijk heel goed, en je schrijft op een toegankelijke en fijne manier, alsof ik erbij ben”

Ja lieve mensen, zelfs na al die jaren schrijven is het nog altijd fijn om dit te lezen van iemand anders. Moedig voorwaarts met de volgende hoofdstukken!

Substack?

Ik kreeg laatst de vraag waarom ik niet op Substack publiceer. Immers, het platform is specifiek gericht op nieuwsbrieven, biedt een tijdlijn met notities, reacties, je kunt er audio en video publiceren. Het netwerkeffect is niet te onderschatten als je het serieus aanpakt. Er zijn zoveel nieuwsbrieven over zoveel thema’s. Ik overwoog het toen ik met dit project begon. Maar uiteindelijk won mijn voorkeur om zoveel mogelijk in eigen beheer te hebben. Ik wilde zoveel mogelijk van het proces in eigen handen hebben en er invloed op kunnen uitoefenen.
Het nadeel is wel dat ik dan dat befaamde netwerkeffect mis. Daarom nam ik na een paar edities het besluit om de nieuwsbrief gelijktijdig op LinkedIn te publiceren. Dit heeft als direct gevolg dat ik een stevige groei aan aandacht en lezers kreeg en dat blijft nog zo. De nieuwsbrief wordt op LinkedIn meer gelezen dan via email en op mijn eigen site.
De twijfel over Substack blijft. De groeicurve is niet voor iedereen weggelegd. En ik blijf vraagtekens houden bij de besluitvorming van de leiding van het bedrijf.

Ondanks alles, hier een lijst van Substacks die ik volg in dit thema van papier en creativiteit. Doe er je voordeel mee!

• Danny’s Essays — Danny Gregory
• Noted — Jillian Hess
• The Stationery Project
• The Sublime — Sari Azout
• Dandelion Seeds — Candace Rose Rardon
• Drawing my Days — Jane Heinrichs
• Hypercurious — Anne-Laure Le Cunff
• Manuscriptions — Eleanor Konik
• Sketchnote Lab — Mike Rohde
• The Slow Burn — Greg Wheeler
• The SneakyArt Post — Nishant Jain
• Creative Fuel — Anna Brones
• Austin Kleon

Als we het dan toch over Austin Kleon hebben. Zijn nieuwe boek “Don’t Call it Art” ligt inmiddels al een paar weken op mijn bureau. Austin helpt je in zijn nieuwe boek om los te komen van het idee dat je je creatief moet voelen om creatief te zijn. Hij kijkt hiervoor naar zijn kinderen. Zij vragen zich niet af of wat ze maken wel een publiek zal hebben. Of dat ze zich aan de regels van de creativiteit houden. Ze zijn niet bang om iets te maken dat nog niet goed genoeg is. Ze maken het gewoon. Daarom dit Creative Liberation Handbook!
Ik hou van de stijl van Kleon. Korte hoofdstukken, duidelijke statements en door de vierkante vorm van het boek blader je er lekker doorheen. De 10 geboden die hij ons geeft vanaf zijn Texaanse tuinhuis zijn inkoppers die hij kleurrijk weet te omlijsten met eigen ervaringen en quotes van zijn heldinnen en helden. En veel anekdotes van en met zijn kinderen natuurlijk.
Door Kleon heb ik altijd weer zin om zelf aan de slag te gaan. Iets te maken. Dit boek is niet veel anders. Zijn hattrick Steal like an Artist/Show your Work/Keep Going heeft een waardig vervolg met Don’t Call it Art.

Dutch Pen Show

Vorig weekend baadde ik me twee dagen in de wereld van nibs, sheens en converters. Ik was weer op de Dutch Pen Show. Twee dagen waar niemand sprak over AI en je niets zag wat maar met AI te maken heeft. Alleen duizenden pennen, alle kleuren inkt die je je kunt voorstellen, handgemaakte leren notebookcovers en alles waarvan je niet wist dat je het nodig had voor je analoge hobby. Maar toch bewondert en koopt.
De Dutch Pen Show in Utrecht is een jaarlijks fenomeen, met deze keer 2.500 bezoekers uit tientallen landen. Het event bestaat uit twee delen: Een markt met tientallen verkopers, van grote merken zoals Leuchtturm en Waterman, bekende merken in de pen- en inktwereld zoals Esterbrook en Robert Oster. En heel veel zelfstandigen die hun eigen winkel hebben, online en offline. Die hun eigen producten maken, zoals het Duitse Blackforest Pens met prachtige vulpennen en balpennen. Of de Turkse Calligart, bij wie ik een glazen fountainpen kocht. Een bijzondere ervaring, om met een volledig glazen pen te schrijven.
En ik heb eindelijk mijn eigen leren notebook cover van Falcon Travelers.

Het tweede deel van de show zijn de workshops. Tijdens de twee dagen kun je je inschrijven voor verschillende workshops, waar je speciale technieken leert of een nieuwe manier van journaling. Van het onderhoud van je fountainpen tot monoline lettering. Ik volgde een korte workshop kalligrafie, om eens kennis te maken met die kunstvorm. Met zo’n 20 anderen kregen we een korte intro in de opbouw van letters en mochten we aan de slag. Eerlijk gezegd, het uur was te kort en ik kwam er pas net een beetje in toen de tijd al weer om was. Bij elke workshop krijg je materiaal mee, dus wij kregen een fraaie TWSBI Go pen mee en Oudegracht Blue, een flinke pot inkt van Shanghai Stationary, speciaal gemaakt voor deze editie van de Dutch Pen Show.

Twee dagen in deze gekte is behoorlijk overprikkelend en je komt thuis met stapels goodies, stickers, spullen, inktsamples en notitieboeken. Ik hoop dat de organisatie het formaat van de show niet aanpast om nog meer mensen te ontvangen. Het is een overzichtelijke beurs, waar je na twee dagen “bekenden” tegenkomt met wie je een praatje maakte bij een stand. Volgend jaar ben ik er weer bij.

PS: Een nib is de penpunt van een vulpen, sheen is tweekleurige inkt en converters zijn een mooi alternatief voor standaard inktpatronen. Weer wat geleerd!

Amanda Close houdt al 42 jaar een journal bij. Haar verzameling aan notitieboeken is indrukwekkend, maar belangrijker is haar verhaal waarom ze dit doet en wat het haar brengt. Tijdreizen, herinneringen, een spiegel. Een stille gewoonte die alles heeft vormgegeven.

Dat was het voor deze editie. Ik ga verder met mijn annotaties verwerken in het manuscript. Tot de volgende editie!