Muziek speelt een centrale rol in mijn leven. Niet zozeer maken van muziek, ooit mee begonnen, geen goed idee. Maar wel het vinden van nieuwe muziek, luisteren, concerten bezoeken. De laatste jaren probeer ik de schade wat in te halen, omdat ik tussen pakweg 2005 en 2020 voor mijn gevoel wat in een routine heb gezeten met muziek. Ik bezocht echt minder concerten en festivals en door de streaming services kwam ik in een algoritme wat me vooral voorschotelde wat ik al kende.

Nu was dat gisteren niet veel anders, toen ik Helldorado in Eindhoven binnenstapte. Een aantal van de bands ken ik al jaren en komen zo nu en dan voorbij op mijn playlists. Maar Helldorado geeft meer. Punk, rock, metal, doom, hardcore, allerlei genres komen langs en in een dag heb je genoeg decibellen door je oren geperst om er weer even tegenaan te kunnen. Het had het derde bezoek voor me moeten zijn, maar de vorige twee jaren kwam het er gewoon niet van. Maar dit jaar was ik er, bij de allerlaatste editie. Ik geef hier geen uitgebreide recensie van alle acts, daar komt een site als Never mind the Hype vast mee. Ook geen collage van de crappy foto’s en video’s die op mijn telefoon staan. Nee, waar het om gaat is dat ik al wandelend tussen de podia weer het gevoel kreeg dat er nog zoveel geweldige nieuwe muziek is. Genres die ik nog verder kan ontdekken, oudere bands om weer eens terug te luisteren, vanuit die bands weer andere nieuwe bands te vinden.

Voor mij is een festival als Helldorado heerlijk, van de dikke fuzzy gitaren van Money & The Man die ik nog niet kende (en in december in Tivoli Vredenburg staan!), de garage/psychedelic rock van Lords of Altamont (volgende week in dB’s!) tot mijn oude liefde Peter Pan Speedrock die ik jaren volg. Om Backfire voor de aller-aller-allerlaatste keer te zien, om te ontdekken dat de doommetal hype Amenra toch niks voor mij is. En dat Jesse van Eagles of Death Metal nog altijd een feest op het podium en in de zaal weet te maken.

En na al die jaren kom ik op zulke festivals altijd wel bekenden tegen. Oude vrienden met wie ik in een studentenhuis woonde, met wie ik naar lokale bands ging of de eerste meerdaagse festivals. Nieuwe vrienden van de Metal Business Club, die net als ik van het steviger genre houden én ondernemer zijn.

Vooruit, één korte video. Peter Pan Speedrock. Loud, mean, fast & dirty. De beste omschrijving van mijn favoriete muziek.