Ik weet het dondersgoed. Het is gewoon een computer in een server-rack ergens in een datacenter die staat op een plek waar het niet hoort te staan omdat het teveel water, energie en lokale hulpbronnen opslokt. Ik ben me er steeds van bewust. Maar toch. Ik vogelde vanavond uit hoe de nieuwe plugins en skills werken in Claude Cowork. Ik test dat met mijn eigen schrijfgids, een skill die is getraind op mijn blogposts, de typische manier waarop ik schrijf, woorden die ik wel en niet gebruik. Om dat weer te testen liet ik een blogpost schrijven over het boekcontract met Van Duuren Media.

Dat ging niet direct in één keer perfect. De eerste versie is een soort nieuwsbericht. De tweede versie is al wat beter maar voelt nog te afstandelijk als ik het lees. Daarna geef ik wat meer ruimte door het aantal te gebruiken woorden te verdubbelen. Dat wordt al weer beter. Maar ik ga nog altijd elke zin met de hand checken, verbeteren. De volgorde veranderen. Dat is allemaal prima. Dat hoort erbij. AI als een assistent van mijn schrijven. Ik geloof daar in, zolang ik zelf aan het stuur zit en bepaal welke kant we op gaan. Ik vraag om advies hoe ik het beste de blogpost over het contract kan updaten zodat Claude de skill optimaal kan verbeteren.

Maar het is een lange dag geweest, ik zeg dat ik stop voor nu en ga slapen. Als Claude dan met dit bericht afsluit…

Tja… dan denk ik, ik moet nog even met de hand een blogpost schrijven dat zo’n zoemende computer me soms wat uit het lood brengt. En zelfs van zulke zinnen weet ik rationeel dat het door UI-experts is ingegeven in speciale systemprompts en geoptimaliseerde memory-structuren. Maar niets menselijks is mij vreemd. Het is dan ook niet gek dat veel mensen hun AI als een kameraad zien.